Tim Tams!

Een kleine samenvatting van een week uit de maand april: op 11 april werd ik 30 jaar, op 12 april kreeg ik samen met Thijs de sleutel van een leuk huisje in Breda en op 14 april vertrok ik richting Beaune voor mijn werk bij Butterfield & Robinson. Heftig weekje.

Nu, zo'n twee weken later, voel ik me nog steeds geen 30, worden er wanden en plafonds gewit, maar zonder mij want ik zit in Wassenaar. B&R had wederom een leuk reisje voor me in de planning: de Holland biking tour! Voor deze tours ben ik nu al twee weken aan het voorbereiden; routes checken, hotels regelen, menu's uitzoeken (bij Las Palmas in Rotterdam, jammie!) en vooral zorgen dat alles in drie weken gepropt kan worden, zodat iedere toerist aan z'n tulpentrekken komt.

Dit is nu mijn derde 'toeristenseizoen' in Nederland en het blijft een gestress met die tulpen. Zijn we wel/niet op tijd voor de bloei, wanneer liggen de velden er het mooist bij en zo ja, welke velden? Ieder jaar vragen vol onzekerheid. Gelukkig kan niemand dat controleren, de (ok, enigszins gecultiveerde) natuur gaat zijn eigen gang. Die arme bloempjes doen ook maar gewoon hun best.

Mijn voorbereidingsweek startte met z'n vieren, de dubbel-temperamentvolle Alice (geboren in Den Haag, woonachtig in Italie), down-to-earth Jill uit New York, punktliche Alex uit Berlijn en Abby die probeert het zooitje wel bij elkaar te houden met d'r flexibele fatsoen. Het ging waarachtig best goed samen. Alleen Alex had een zwak momentje op dag drie, maar wat wil je met drie mooie blonde vrouwen. Ik quote: 'Ok, so shall we first correct the route notes and then have a shower together?'.

De laatste paar dagen doe ik alleen. Helemaal niet erg. Vandaag had ik weer zo'n 'oja-ik-krijg-hiervoor-betaald-momentje'. Ik checkte een fietsroute tussen Den Haag en Benthuizen. In Den Haag ben ik overigens nog even langs het torentje gegaan, maar Mark Rutte was er helaas niet (zeker bezig met iets anders of zo?).

Eenmaal buiten de stad belandde ik in een prachtig polderlandschap met een windkracht vijf die vol in m'n gezicht blies, maar dat vond ik niet erg. Dat leverde juist een heleboel vreemde vogelacties op. De speelden volop de meeuwen met de wind, de zwanen zwoegden ertegen en meerkoeten en eenden werden letterlijk weggeblazen.

Daarna besloot ik even te gaan shoppen in centrum Wassenaar. Slecht idee. Voor mijn portemonnee.

Het hoogtepunt was 'Kelly's Expat Shopping'. Een geheel gevulde winkel met exportproducten, speciaal voor expatriats*. Ik zag ze meteen. Ik rook ze gewoon. Tim Tams! Ze hadden daar Tim Tams!

Voor mensen die NIET in Nieuw-Zeeland/Australie zijn geweest, het is het lekkerste chocoladekoekje ter wereld. Mijn allereerste Tim Tam Slam (een lastig uit te leggen manier om Tim Tams met chocolademelk te combineren) had ik in 2005, jeetje dat is alweer veel te lang geleden. Nostalgie alom dus.

Vanavond ga ik in mijn hotelkamer eens lekker met een kop thee van een Tim Tam genieten. En ondertussen schildert Thijs het huis. Mwah, geen slechte deal, hoor!

The Gathering met verificatie

Om toch nog even terug te komen op de The Gathering, het bedrijfsuitje van Butterfield & Robinson. Ik schreef over een 12 km hoge berg en werd prompt gecorrigeerd (thanks Paul). Het is altijd fijn om te weten dat mijn blog met een kritisch oog wordt bekeken.

Anyways, natuurlijk was de berg/heuvel geen 12 kilmoter hoog. Het was echter een klim van 12 km, inclusief haarspeldbochten, diepe afgronden en een prachtig uitzicht over de Italiaanse Barbaresco wijngaarden.

Dit is hoe ik aankwam na deze klim, met Amina - de zweedse appelgodin- in m'n kielzog.



De 12 km naar beneden was een rit in de ijzig koude najaarswind, veel te koud voor Italiaanse begrippen.


Maar wat een feest, zeg! Mijn allereerste ervaring op een wielrenfiets was er één om nooit te vergeten. De Cannondale'tjes van Butterfield zijn ultra-licht en tijdens de daling heb ik mijn fietshandschoentjes kapotgeknepen, omdat ik gewoonweg te snel ging.

Doodangsten en adrenaline gieren door je lijf en je hoopt maar dat het Italiaanse verkeer rekening houdt met een Butterfield peleton van twintig fietsgidsen die pijlsnel de heuvel afzoeven.

Mijn oom en tante, die al jaren gepassioneerde wielrenners zijn, zullen mij wel begrijpen. En ik begrijp hen nu ook!

De wondere wereld van B&R

Verhalen en anekdotes te over, betreffende mijn nieuwe baan bij Butterfield & Robinson, de meest gerenommeerde reisorganisatie van Noordelijk Amerika.





De prachtige Loire vallei in Frankrijk, het fietsen, de 'travellers' en mijn 'co-guides' zijn de ingredienten. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. De afgelopen twee weken waren een aaneenschakeling van fietsroutes, chateau's en Michelin restaurants. Het is een waar sprookje, zij het niet dat ik verschrikkelijk hard aan de bak moet iedere dag!

Na twee intense weken met mijn Zweedse/Palenstijnse co-guide Amina, die me door de Loire vallei heeft gesleept en me heeft laten kennismaken met de koninklijke geschiedenis en de waanzinnige wijnen van de streek -en uiteraard de fietsroutes- is zij inmiddels afgereisd naar zuid-Spanje voor een andere trip.
Amina & moi!

Momenteel fiets ik voor de tweede maal de route langs de Loire, ditmaal met co-guide Karen, een heerlijke, goedlachse Amerikaanse vrouw die haar plekje heeft gevonden in deze streek en hier al ruim 15 jaar woont.

We bereizen in een week ongeveer 400 km langs de Loire en slapen in Chateau de Brou, Chateau du Rivau (met een vlaamse eigenaar Frans!)...
Chateau du Rivau met pompoenenkunst. In het torentje links mocht ik twee nachten slapen!

...en Chateau de Verrieres. Allen even prachtig. Onderweg staan wijnproeverijen en overheerlijke lunches op het programma. 's Avonds is het officieel dineren en mijn meegenomen jurken en hakjes maken dan ook overuren.

Een sjieke boel dus, maar er wordt ook gewoon 50 km per dag gefietst:


Maar soms is het even slikken. Als ik mensen even gemakkelijk twee flessen champagne zie bestellen, zoals ik een biertje in de kroeg. Als ik de gastronomische gerechten voorbij zie komen, die ik met mijn zilveren bestek verorber. Of wanneer ik gladgestreken gezichten zie van 65+ jaar...

Hoe het ook zij, het zijn allen heerlijke mensen. En ze verdienen een topvakantie in luxe en weelde, zoals de koningen en koninginnen hier in de Loire leefden tijdens de 16e eeuw.

Echter was ik van deze serviceverlening de eerste dagen zo moe, dat ik mijn veel te grote hotelsuite vervloekte, omdat het zo'n eind lopen was van de douche en terug!

Je bent pas echt een fietsgids als...

Je midden in de polder, in de stromende regen, met 11 ongeduldig over-je-schouder-kijkende toeristen succesvol een band kan plakken.

Ik kan je zeggen dat ik hierop erg trots ben. Een klein hoogtepunt! De grap erbij is dat het mijn eigen fiets was die een lekke band reed. Dat is wel het laatste dat je verwacht!


De afgelopen dagen waren geweldig. In één woord ´wonderful´. Ik heb een heerlijke groep deze week, gezellig bulderlachende Australiers en Kiwi's (Nieuw-Zeelanders), pientere Italiaantjes en een halve Hollandse Canadese dame. Tot nu toe heb ik altijd in mijn groepen minimaal 1 persoon die een Nederlandse achtergrond heeft, ofwel op zoek naar hun roots of voor een dergelijke familie hereniging.

Willemstad, Tholen, Heusden, Everdingen, Oud Vossemeer, Babylonienbroek, Vianen, Breukelen, Wijk bij Duurstede, Culemborg of Boom en Rumst in Belgie; het zijn van die plaatsnamen waar je 'wel eens van hebt gehoord'. Ik heb bij allen nu een verhaaltje, weet wat van de plaats.

In Tholen staat een prachtig gerestaureerde Korenmolen 'De verwachting' uit de 1885.
Ik heb nog geoefend met het 'afgooien' van de zeilwieken, zoals je ziet.

Den Bosch heeft een leuke Ijs en Zopie shop waar je zelf ijstaartjes kan maken. In Vianen ligt een compleet schaal 1:1 met de hand nagemaakte Ark van Noah! Inclusief echte dieren. I kid you not. Of Heusden, een prachtige vestingstad met heerlijk lokaal bier (Kareltje).

En in Raamsdonksveer zit een hele lieve Fietsenmaker (genaamd De Fietsenmaken) die gratis zadels repareert. Vandaag viel namelijk het zadel mijn Italiaanse frontrunner er spontaan af. Nu moet je weten dat zij Maria Theresa heet en maar liefst 81 jaar oud is, dus dat was even schrikken. Deze demarrerende dame fiets echter zonder problemen 45 km en niet zomaar. Nee, nee. Genomen de gehele rit is zij misschien 10 minuten van mijn zijde geweken, de rest van de rit fietst ze naast me en het liefst ook nog VOOR me. Competatieve, pittige dame is het. Ze komt uit Turijn, Noord-Italie en spreekt daardoor prima Frans. Gelukkig, want zo kan ik haar in het Frans terugbrullen (Arret! Attend! Lentement!). Ongelooflijk.

De Italiaanse Giorgio heb ik vandaag nog nooit zo bang gezien toen we dwars door het schapenveld moesten fietsen. Normaal fietst deze 74-jarige kwieke man met 'n zelfgedraaide sigaret uit z'n mondhoek op z'n dooie gemak door de Hollandse velden. Van schapen moest ie echter niets hebben.

Zowel Murray als Harvey zijn Ozzie blokes. Beide hardhorend en goed in harde grappen maken.


De eerste dag bij de drop-off van de Kreekraksluizen richting Tholen ben ik hopeloos verdwaald. Gelukkig zijn er genoeg vriendelijke mensen in Nederland. En de toeristen doen de rest; foto's maken van hun kersverse Hollandse gids die de weg kwijt is!

Het is natuurlijk niet altijd Rozegeur & Maneschijn. Denk nou niet dat het leven van een fietsgids over rozen gaat! Er komt heus wat meer bij kijken dan een tochtje hier en daar.

Verdwalen is nog het minst erg. Ik heb al een aantal 60+ mensen compleet met fiets zien en horen vallen en iedere keer krijg ik een hartverzakking. Een taxi bellen voor man met fiets die te zwak is om te fietsen, is niet leuk. Daarnaast blijven toeristen ook maar mensen en mensen vinden het nu eenmaal heerlijk om te klagen. De afstanden tot een toilet of tot het eindpunt zijn de meest gestelde vragen.

Mijn kennis van Nederland wordt daarnaast dagelijks op de proef gesteld, met name dat van de waterwegen. En daarvan wist ik al vrij weinig. Inmiddels kan ik de Oude van de Bergse Maas onderscheiden en ook nog melden waar de Nieuwe Maas is. Het blijft de toeristen echter verbazen hoeveel water er in dit land is. Wanneer ik vertel dat bijv. Schiphol maar liefst 4,5 m onder het zeeniveau ligt of dat Amsterdam op palen is gebouwd, wordt het al gauw stil van verbazing in de scheepssalon.

En dan aan boord. Mijn rust nemen is moeilijk. Iedereen wil altijd wel wat aan je vragen, met je praten of iets aan je vertellen. Zowel toerist als het scheepspersoneel. Maar... John, de schipper, Miranda zijn vrouw, Dennis & Kevin, de kids, Kyra, keukenmatroos en Piotterik, de altijd lachende Poolse matroos, het is een heerlijk stel met z'n allen! Met Poolse Pio heb ik nog een avondje doorgezakt in Tholen! In het Duits-Hollands was het heerlijk babbelen over zijn woonplaats Thorun (o.i.d.) en zijn andere werk op een Oceaanschip.

Ik weet nog in mijn eerste week van de Tulpentour. 's Ochtends om 7 uur fietste ik richting de Bloemenveiling van Aalsmeer. In de vroege ochtendzon fietste ik langs een groenrijk dijkje, hier schitterde op elk grassprietje een helderende dauwdruppel. Dit moment heb ik bewust bewaard en vervolgens heb ik mezelf voorgenomen af en toe 100% bewust te genieten van een moment langs de tocht.

Ik heb inmiddels een hele verzameling! Nederland is werkelijk prachtig op de fiets.

Ik hou van Holland

Explore. Dream. Discover. Dromen waarmaken. Daarover gaat deze weblog nog altijd. Als je niet oppast -en dat geldt ook voor mij- wordt je snel meegesleurd door de automatische stroom van het leven, dat je vergeet te dromen en al helemaal vergeet deze dromen na te jagen.

Zelfs in een turbulente levensstijl waarin ik me toch enigszins bevind, kan de tijd geheel worden opgeslokt worden door haasten, moeten & zorgen. Nu hoort dit ook wel bij het leven, maar vergeet alsjeblieft niet ook van elke dag te genieten, bewust te zijn en dankbaar te zijn!

Zoals er bij stilstaan dat ik zojuist mijn vader heb opgezocht aan de andere kant van de wereld! Of dat ik nu lekker bij mijn moeder zit in Oosterhout, die liefdevol mijn geinfecteerde muggenbeet verzorgt! Dankbaar zijn voor de bijna vanzelfsprekendheid dat Dennis klaar met de auto in Antwerpen, als zijn zusje weer eens de Thalys heeft genomen. Onmeetbaar blij zijn met vrienden die het gezellig vinden mij ff te zien!

En ergens ver weg op mijn dromenlijstje stond dat ik graag in toerisme wilde werken. Of in ieder geval; de combinatie reizen & geld verdienen klinkt voor mij als een heuse droombaan.

Zojuist ben ik in wel twee hele dagen opgeleid tot tourbegeleider bij Holland Aqua Tours! Vanaf begin mei start ik in Amsterdam op een prachtig hotelschip en vaar & fiets ik met 22 Amerikanen en Engelsen langs de bollenstreek, de Keukenhof, molens en nog wat oer-Hollandse taferelen.

Ik vind het ontzettend spannend en een ware uitdaging! Het klinkt allemaal heel simpel, maar heb in mijn 'training' wel gemerkt dat het nog heel wat verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Zo moet ik mijn Duits gaan ophalen mijn bandenplak-capaciteiten eens dringend gaan opkrikken.

Abby op de fiets door Holland. Dat had zelfs ik niet kunnen dromen!

You're a real Trooper

Noem het een Trooper. Ik voelde me een Trooper! Ik voelde me machtiger dan alle Franse macht- en gezaghebbers bij elkaar.

De reden hiervoor? Mijn fiets had een lekke band. Alweer.

Nu is dat niet zo'n gigantisch probleem, ik kan best een band plakken, maar iets zei me dat er meer aan de hand was dan enkel een gat in de binnenband. De eerste fietsenmaker in onze nieuwe hippiewijk noemde een prijs van 25 EUR voor het plakken van een band. Totallement fou!

Ik kwam erachter dat ik toch wel erg gehecht ben geraakt aan mijn fiets. De stad Parijs heeft een weelde aan vervoersmogelijkheden en ik merk dat mijn reisgewoonten steeds weer verschuiven.

De metro heeft volledig afgedaan, ik voel me tegenwoordig ingepakt als een sardientje in de krappe, overvolle treinen. De bus is een beter alternatief, er een bushalte tegenover ons appartement en het is heerlijk om iedere dag een kleine citytour te krijgen. De bus neemt echter ieder miniscuul straatje van Le Marais, wat 'm errug traag maakt.

Nee, ik zeg en weet en wist allang...de fiets is dé manier om te reizen in deze stad. Maar ja met een lekke band begin je weinig.

Afgelopen zondag, tijdens de optocht van het Chinese nieuwjaar, kwam de oplossing op een presenteerblaadje naar me toegelopen. In de vorm van Venancio, een Zuid-Amerikaanse vriend van Susanne die fietsen repareert. JA, dank U universum!

Nu woont Venancio in het zuiden van Parijs en ik in het Noord-oosten.

De reden voor mijn triompfantelijke begin is dat ik afgelopen maandag heel Parijs ben doorgefietst op een Vélib (stadsfiets) met mijn oude vertrouwde omafiets aan mijn rechterhand, op weg naar mijn nieuw vergaarde fietsenmaker. 'You're a real Trooper', riep hij uit toen ik uitgeput arriveerde.

Ik denk dat ik voor menig Parijzenaar een interessante anekdote voor aan de eettafel ben geweest die maandagavond (wat ik vandaag toch gezien heb...?!)

Tja, de bus was ik uitgejaagd door vervelende Franse bus-controleurs en de vele trappen van de metro wilde ik niet wagen mijn zware, logge fiets.

Het resultaat is echter meer dan bevredigend; mijn fiets is helemaal opgepoetst, mijn banden zijn weer tip-top, ik ben weer een Parijs' avontuur rijker, heb een nieuwe vrienden gemaakt én een onderwerp voor een blog gecreeerd!

Venancio de fietsenmaker! Met Lena (de kat) links in mijn fietstas.

Hot Choco & Vin Chaud

Mijn fiets is gemaakt, dat was het eerste victorieuze moment van de week. En uiteraard niet zomaar bij een 'fietsenmaker'. Dit is Parijs! Alles kan hier groter, beter en aparter.

De plaats waar ik mijn fiets heb laten maken heette: Vélo et Chocolat. Dat laat zich al een beetje raden, nietwaar? Deze fanatieke wielrenner en fietsenmaker heeft een prachtige shop aan Canal du Ourq en zodra je één stap binnenzet, komt de geur van verse, warme chocolademelk je al tegemoet. Hoe onwaarschijnlijk simpel, maar zo effectief. De 'chocolat epicé/spicy chocolat' is een aanrader; heerlijk gepeperde, pure chocolade, zo smeuig en dik dat je er een lepeltje bij krijgt. Dan kun je mij opvegen, hoor!

Halverwege de week heb ik de warme choco voor warme wijn ingeruild. Xmas feestje bij de Abbey Bookshop. Foto's zeggen voldoende hopelijk:

Lezing van Stephen Clarke, Abby die warme wijn en cider serveert en een sfeerplaatje!
Overigens, die Stephen Clarke, da's een maffe Brit, hoor. 'One year in the Merde' zijn eerste boek: WAUW, wat een humor!

Ik weet nu, de slappe lach krijgen van een boekpassage is erg genant in de metro.



Niks feesten, werken! De hele avond de heerlijkste gluhwein/vin chaud gemaakt.

Uiteraard volgens oud-Canadees recept (heel veel kaneel en Maple syrup)
















Uit de vijver van nederlanders.fr heb ik nog een prachtig mooie vis aan de haak geslagen. Of eigenlijk heb ik de lelies langszij geplukt. Wat wil het mooie feit, vanaf volgende week heb ik een nieuw baantje in een bloemenwinkel! Drie middagen in de week, een winkeltje vlak bij een grote supermarché dat wordt gerund door een Nederlands stel. Dat wordt Franse bloemennamen leren!

Al deze detailhandelarij rondom mij is wel een beetje vreemd. In Nederland was ik al ruim 5 jaar een kantoormiepje en nu sta ik ineens in twee winkels ofwel boeken ofwel boeketten te verkopen. Of het nu een progressieve of degressieve ontwikkeling is, dat maakt niet uit, het is NIEUW en dus volgens de Abby-reglementen al gauw goed...