Tim Tams!

Een kleine samenvatting van een week uit de maand april: op 11 april werd ik 30 jaar, op 12 april kreeg ik samen met Thijs de sleutel van een leuk huisje in Breda en op 14 april vertrok ik richting Beaune voor mijn werk bij Butterfield & Robinson. Heftig weekje.

Nu, zo'n twee weken later, voel ik me nog steeds geen 30, worden er wanden en plafonds gewit, maar zonder mij want ik zit in Wassenaar. B&R had wederom een leuk reisje voor me in de planning: de Holland biking tour! Voor deze tours ben ik nu al twee weken aan het voorbereiden; routes checken, hotels regelen, menu's uitzoeken (bij Las Palmas in Rotterdam, jammie!) en vooral zorgen dat alles in drie weken gepropt kan worden, zodat iedere toerist aan z'n tulpentrekken komt.

Dit is nu mijn derde 'toeristenseizoen' in Nederland en het blijft een gestress met die tulpen. Zijn we wel/niet op tijd voor de bloei, wanneer liggen de velden er het mooist bij en zo ja, welke velden? Ieder jaar vragen vol onzekerheid. Gelukkig kan niemand dat controleren, de (ok, enigszins gecultiveerde) natuur gaat zijn eigen gang. Die arme bloempjes doen ook maar gewoon hun best.

Mijn voorbereidingsweek startte met z'n vieren, de dubbel-temperamentvolle Alice (geboren in Den Haag, woonachtig in Italie), down-to-earth Jill uit New York, punktliche Alex uit Berlijn en Abby die probeert het zooitje wel bij elkaar te houden met d'r flexibele fatsoen. Het ging waarachtig best goed samen. Alleen Alex had een zwak momentje op dag drie, maar wat wil je met drie mooie blonde vrouwen. Ik quote: 'Ok, so shall we first correct the route notes and then have a shower together?'.

De laatste paar dagen doe ik alleen. Helemaal niet erg. Vandaag had ik weer zo'n 'oja-ik-krijg-hiervoor-betaald-momentje'. Ik checkte een fietsroute tussen Den Haag en Benthuizen. In Den Haag ben ik overigens nog even langs het torentje gegaan, maar Mark Rutte was er helaas niet (zeker bezig met iets anders of zo?).

Eenmaal buiten de stad belandde ik in een prachtig polderlandschap met een windkracht vijf die vol in m'n gezicht blies, maar dat vond ik niet erg. Dat leverde juist een heleboel vreemde vogelacties op. De speelden volop de meeuwen met de wind, de zwanen zwoegden ertegen en meerkoeten en eenden werden letterlijk weggeblazen.

Daarna besloot ik even te gaan shoppen in centrum Wassenaar. Slecht idee. Voor mijn portemonnee.

Het hoogtepunt was 'Kelly's Expat Shopping'. Een geheel gevulde winkel met exportproducten, speciaal voor expatriats*. Ik zag ze meteen. Ik rook ze gewoon. Tim Tams! Ze hadden daar Tim Tams!

Voor mensen die NIET in Nieuw-Zeeland/Australie zijn geweest, het is het lekkerste chocoladekoekje ter wereld. Mijn allereerste Tim Tam Slam (een lastig uit te leggen manier om Tim Tams met chocolademelk te combineren) had ik in 2005, jeetje dat is alweer veel te lang geleden. Nostalgie alom dus.

Vanavond ga ik in mijn hotelkamer eens lekker met een kop thee van een Tim Tam genieten. En ondertussen schildert Thijs het huis. Mwah, geen slechte deal, hoor!

Wie A zegt, moet ook B&R zeggen

Een jaar geleden ben ik met het enthousiasme van een jong hondje het fiets-gidsen-leven ingesprongen en jeetje wat vond ik dat leuk! Eindelijk de meest toffe baan op aarde. Eindelijk een baan die bij me past. Eindelijk iets wat 'mijn ding' is.

Aanstaande morgen begin ik met een leuke tour van Brugge naar Amsterdam. En ik heb he-le-maal geen zin! Een puberale 'ik wil niet naar school' gevoel.

Wat is er dan precies veranderd in dat jaar, waardoor een perceptie op hetzelfde ding zo drastisch veranderen?

Nou ja, er zijn wel een paar dingen te noemen...

Inmiddels heb ik deze leuke tour achter de rug. Een gehele week met drie-en-twintig Frans-Canadese toeristen op stap door Belgie en Nederland. Dat ik in een Frans restaurant wat te eten kan bestellen wist ik wel. Dat ik een-op-een gesprekken goed kan volgen in 't Frans, wist ik ook. Maar dat ik een week lang een volledige Franse tour kan begeleiden, weet ik pas sinds afgelopen week.

Inclusief minutenlangen monologen over de Belgische politiek, de Nederlandse polders en kazen, over de architectuur in Gouda en Leiden en over de Tweede Wereldoorlog. Over dat laatste onderwerp heb ik op een bastion in Willemstad wel een kwartier lang verteld en iedereen datzelfde kwartier muisstil gekregen. En dat is redelijk zeldzaam als je de gemiddelde Quebecois een beetje kent!

Enfin, het was leuk, gezellig en geslaagd, maar eenmaal thuis sloeg het weer toe.


'Ik blijf maar weifelen en twijfelen'. Ik hoor het Carice van Houten alias Minoes in de gelijknamige film nog zeggen. Wat besluit ze ook alweer uiteindelijk? Besluit ze mens te blijven, ja toch?

Volledige lamlendigheid in het beslissingsmakingsproces. Afgekeurde hersenen. Het wordt steeds lastiger om grip te krijgen op ronddartelende emoties die binnenkomen bij het maken van een beslissing. De keuze komt en twijfel volgt snel. Onzekerheid went nooit. Onstabiliteit zit niet in het bloed van de mens. We houden niet van twijfel. Ook ik niet.

Bla-die-bla-die-bla... Hoe vaak heb ik dit nu al niet opgeschreven?! Echter, hoe vaak je er ook over schrijft, erover denkt of erover praat, keuzes worden uiteindelijk toch wel gemaakt, je gaat datgene doen wat je besluit en 9 op 10 keer ben je weldra vergeten dat het zo'n lastige keuze was.

Mijn twijfels zijn ditmaal van redelijke luxe aard. Wel of niet naar Zuid-Frankrijk om te werken voor de reisorganisatie B&R. Heel grappig. Mijn nomadenleventje van vorig jaar heeft plaatsgemaakt voor een leuk leventje hier in Nederland en ik zweef voortdurend tussen thuiskomen en vertrekken. Erg vervelend. Zo flexibel ben zelfs ik niet. Maar een wereldbaan hiervoor opzij zetten. Dat nooit!

Dus ga ik ervan uit dat ik me vreselijk aanstel en zo verschrikkelijk verwend ben met mijn leventje de afgelopen maanden, dat ik niet meer weet wat echt hard werken ook weer is.

Dus ben ik de komende twee weken in Bourgondie te vinden, op de fiets!
Het kan erger, hoor.

The Gathering met verificatie

Om toch nog even terug te komen op de The Gathering, het bedrijfsuitje van Butterfield & Robinson. Ik schreef over een 12 km hoge berg en werd prompt gecorrigeerd (thanks Paul). Het is altijd fijn om te weten dat mijn blog met een kritisch oog wordt bekeken.

Anyways, natuurlijk was de berg/heuvel geen 12 kilmoter hoog. Het was echter een klim van 12 km, inclusief haarspeldbochten, diepe afgronden en een prachtig uitzicht over de Italiaanse Barbaresco wijngaarden.

Dit is hoe ik aankwam na deze klim, met Amina - de zweedse appelgodin- in m'n kielzog.



De 12 km naar beneden was een rit in de ijzig koude najaarswind, veel te koud voor Italiaanse begrippen.


Maar wat een feest, zeg! Mijn allereerste ervaring op een wielrenfiets was er één om nooit te vergeten. De Cannondale'tjes van Butterfield zijn ultra-licht en tijdens de daling heb ik mijn fietshandschoentjes kapotgeknepen, omdat ik gewoonweg te snel ging.

Doodangsten en adrenaline gieren door je lijf en je hoopt maar dat het Italiaanse verkeer rekening houdt met een Butterfield peleton van twintig fietsgidsen die pijlsnel de heuvel afzoeven.

Mijn oom en tante, die al jaren gepassioneerde wielrenners zijn, zullen mij wel begrijpen. En ik begrijp hen nu ook!

Back in Beaune

Er is weer een normaal leven. Vanochtend hoorde ik de wasmachine draaien en kon ik zowaar mijn eigen kopjes afwassen. Vanmiddag ga ik naar de supermarkt om boodschappen te halen! De simpelste dingen zijn weer heerlijk om te doen.

Eenentwintig en een halve dag op pad met Butterfield, inclusief voorbereidingsdagen en evaluatie/administratie dagen achteraf. Het had evengoed een jaar kunnen zijn!

Fameuze doktoren uit New York & Sao Paulo, Olympische kampioenen, directeuren van beroemde winkel- & restaurantketens in Amerika, ontroerend goed al-dan-niet Joodse miljoenenbedrijven en ga zo maar door. Dat is zo'n beetje de doelgroep. Niet allen even enthousiaste fietsers en een enkeling reist alleen maar voor de aandacht die ze van ons, de gidsen ontvangen.

Maar het gros is vriendelijk, respectvol en 'gewoon lekker toerist'! Als gids echter, wordt elke vorm van een normaal leven leiden direct teniet gedaan, wanneer je 'on trip' bent. Voor het eerst sinds drie weken voel ik mezelf weer tot leven komen, sterker nog, ik kan nu weer een beetje nadenken wie ik ook alweer ben, waar ik voor sta, wat ik doe en wat mijn toekomstplannen zijn.

Hoe kort en krachtig het werk ook is bij B&R, het heeft wel geleid tot een situatie, wat me voorheen vreemd was: zekerheid & planning. Voor volgend jaar april zit ik gebeitelt. Laat die rijke Amerikanen maar komen, ik ben klaar voor hun fooi.

Direct na aankomst in Beaune, had ik een etentje in het gidsenappartement. Een boel verloren zielen lopen hier rond. Allen recentelijk terug van hun reizen en trips en redelijk de weg kwijt. Het is logisch dat er even geen enkele drang en dwang is om beslissingen te maken, na twee of drie intense weken van beslissingen maken voor anderen.

Tijdens het etentje begint de boel een beetje op te klaren. Er wordt geklaagd, gezeurd, reizigers gaan over de tafel en worden verbaal afgeslacht en ja, ik doe vrolijk mee. Er hangt een ontladingsdrang om mij heen, waar menig bang voor zou zijn geweest. Niet mijn frisnieuwe collega's gelukkig. Die begrijpen het allemaal wel.



De rest van de dagen heb ik doorgebracht met gitaar leren spelen en -uiteraard- fietsen!

's middags verzamelen zich gewoonlijk wat collegaatjes voor een flinke fietstocht. We rijden zo vanuit het B&R kantoor de wijngaarden in. De wijnstruiken hebben inmiddels beginnende herfstkleuren en krijgen een prachtige gouden glans wanneer de avondzon erop schijnt. De lucht is fris en ruikt naar versgeperste jonge wijn. Dit is de Bourgogne op z'n best!

Om nog wat meer tot rust te komen, besluiten Sue, collega-gids uit Canada en ik even te ontsnappen richting Lyon. Maar daarover, vertel ik jullie later meer! Word vervolgd....

De wondere wereld van B&R

Verhalen en anekdotes te over, betreffende mijn nieuwe baan bij Butterfield & Robinson, de meest gerenommeerde reisorganisatie van Noordelijk Amerika.





De prachtige Loire vallei in Frankrijk, het fietsen, de 'travellers' en mijn 'co-guides' zijn de ingredienten. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. De afgelopen twee weken waren een aaneenschakeling van fietsroutes, chateau's en Michelin restaurants. Het is een waar sprookje, zij het niet dat ik verschrikkelijk hard aan de bak moet iedere dag!

Na twee intense weken met mijn Zweedse/Palenstijnse co-guide Amina, die me door de Loire vallei heeft gesleept en me heeft laten kennismaken met de koninklijke geschiedenis en de waanzinnige wijnen van de streek -en uiteraard de fietsroutes- is zij inmiddels afgereisd naar zuid-Spanje voor een andere trip.
Amina & moi!

Momenteel fiets ik voor de tweede maal de route langs de Loire, ditmaal met co-guide Karen, een heerlijke, goedlachse Amerikaanse vrouw die haar plekje heeft gevonden in deze streek en hier al ruim 15 jaar woont.

We bereizen in een week ongeveer 400 km langs de Loire en slapen in Chateau de Brou, Chateau du Rivau (met een vlaamse eigenaar Frans!)...
Chateau du Rivau met pompoenenkunst. In het torentje links mocht ik twee nachten slapen!

...en Chateau de Verrieres. Allen even prachtig. Onderweg staan wijnproeverijen en overheerlijke lunches op het programma. 's Avonds is het officieel dineren en mijn meegenomen jurken en hakjes maken dan ook overuren.

Een sjieke boel dus, maar er wordt ook gewoon 50 km per dag gefietst:


Maar soms is het even slikken. Als ik mensen even gemakkelijk twee flessen champagne zie bestellen, zoals ik een biertje in de kroeg. Als ik de gastronomische gerechten voorbij zie komen, die ik met mijn zilveren bestek verorber. Of wanneer ik gladgestreken gezichten zie van 65+ jaar...

Hoe het ook zij, het zijn allen heerlijke mensen. En ze verdienen een topvakantie in luxe en weelde, zoals de koningen en koninginnen hier in de Loire leefden tijdens de 16e eeuw.

Echter was ik van deze serviceverlening de eerste dagen zo moe, dat ik mijn veel te grote hotelsuite vervloekte, omdat het zo'n eind lopen was van de douche en terug!