Tim Tams!

Een kleine samenvatting van een week uit de maand april: op 11 april werd ik 30 jaar, op 12 april kreeg ik samen met Thijs de sleutel van een leuk huisje in Breda en op 14 april vertrok ik richting Beaune voor mijn werk bij Butterfield & Robinson. Heftig weekje.

Nu, zo'n twee weken later, voel ik me nog steeds geen 30, worden er wanden en plafonds gewit, maar zonder mij want ik zit in Wassenaar. B&R had wederom een leuk reisje voor me in de planning: de Holland biking tour! Voor deze tours ben ik nu al twee weken aan het voorbereiden; routes checken, hotels regelen, menu's uitzoeken (bij Las Palmas in Rotterdam, jammie!) en vooral zorgen dat alles in drie weken gepropt kan worden, zodat iedere toerist aan z'n tulpentrekken komt.

Dit is nu mijn derde 'toeristenseizoen' in Nederland en het blijft een gestress met die tulpen. Zijn we wel/niet op tijd voor de bloei, wanneer liggen de velden er het mooist bij en zo ja, welke velden? Ieder jaar vragen vol onzekerheid. Gelukkig kan niemand dat controleren, de (ok, enigszins gecultiveerde) natuur gaat zijn eigen gang. Die arme bloempjes doen ook maar gewoon hun best.

Mijn voorbereidingsweek startte met z'n vieren, de dubbel-temperamentvolle Alice (geboren in Den Haag, woonachtig in Italie), down-to-earth Jill uit New York, punktliche Alex uit Berlijn en Abby die probeert het zooitje wel bij elkaar te houden met d'r flexibele fatsoen. Het ging waarachtig best goed samen. Alleen Alex had een zwak momentje op dag drie, maar wat wil je met drie mooie blonde vrouwen. Ik quote: 'Ok, so shall we first correct the route notes and then have a shower together?'.

De laatste paar dagen doe ik alleen. Helemaal niet erg. Vandaag had ik weer zo'n 'oja-ik-krijg-hiervoor-betaald-momentje'. Ik checkte een fietsroute tussen Den Haag en Benthuizen. In Den Haag ben ik overigens nog even langs het torentje gegaan, maar Mark Rutte was er helaas niet (zeker bezig met iets anders of zo?).

Eenmaal buiten de stad belandde ik in een prachtig polderlandschap met een windkracht vijf die vol in m'n gezicht blies, maar dat vond ik niet erg. Dat leverde juist een heleboel vreemde vogelacties op. De speelden volop de meeuwen met de wind, de zwanen zwoegden ertegen en meerkoeten en eenden werden letterlijk weggeblazen.

Daarna besloot ik even te gaan shoppen in centrum Wassenaar. Slecht idee. Voor mijn portemonnee.

Het hoogtepunt was 'Kelly's Expat Shopping'. Een geheel gevulde winkel met exportproducten, speciaal voor expatriats*. Ik zag ze meteen. Ik rook ze gewoon. Tim Tams! Ze hadden daar Tim Tams!

Voor mensen die NIET in Nieuw-Zeeland/Australie zijn geweest, het is het lekkerste chocoladekoekje ter wereld. Mijn allereerste Tim Tam Slam (een lastig uit te leggen manier om Tim Tams met chocolademelk te combineren) had ik in 2005, jeetje dat is alweer veel te lang geleden. Nostalgie alom dus.

Vanavond ga ik in mijn hotelkamer eens lekker met een kop thee van een Tim Tam genieten. En ondertussen schildert Thijs het huis. Mwah, geen slechte deal, hoor!

Je bent pas echt een fietsgids als...

Je midden in de polder, in de stromende regen, met 11 ongeduldig over-je-schouder-kijkende toeristen succesvol een band kan plakken.

Ik kan je zeggen dat ik hierop erg trots ben. Een klein hoogtepunt! De grap erbij is dat het mijn eigen fiets was die een lekke band reed. Dat is wel het laatste dat je verwacht!


De afgelopen dagen waren geweldig. In één woord ´wonderful´. Ik heb een heerlijke groep deze week, gezellig bulderlachende Australiers en Kiwi's (Nieuw-Zeelanders), pientere Italiaantjes en een halve Hollandse Canadese dame. Tot nu toe heb ik altijd in mijn groepen minimaal 1 persoon die een Nederlandse achtergrond heeft, ofwel op zoek naar hun roots of voor een dergelijke familie hereniging.

Willemstad, Tholen, Heusden, Everdingen, Oud Vossemeer, Babylonienbroek, Vianen, Breukelen, Wijk bij Duurstede, Culemborg of Boom en Rumst in Belgie; het zijn van die plaatsnamen waar je 'wel eens van hebt gehoord'. Ik heb bij allen nu een verhaaltje, weet wat van de plaats.

In Tholen staat een prachtig gerestaureerde Korenmolen 'De verwachting' uit de 1885.
Ik heb nog geoefend met het 'afgooien' van de zeilwieken, zoals je ziet.

Den Bosch heeft een leuke Ijs en Zopie shop waar je zelf ijstaartjes kan maken. In Vianen ligt een compleet schaal 1:1 met de hand nagemaakte Ark van Noah! Inclusief echte dieren. I kid you not. Of Heusden, een prachtige vestingstad met heerlijk lokaal bier (Kareltje).

En in Raamsdonksveer zit een hele lieve Fietsenmaker (genaamd De Fietsenmaken) die gratis zadels repareert. Vandaag viel namelijk het zadel mijn Italiaanse frontrunner er spontaan af. Nu moet je weten dat zij Maria Theresa heet en maar liefst 81 jaar oud is, dus dat was even schrikken. Deze demarrerende dame fiets echter zonder problemen 45 km en niet zomaar. Nee, nee. Genomen de gehele rit is zij misschien 10 minuten van mijn zijde geweken, de rest van de rit fietst ze naast me en het liefst ook nog VOOR me. Competatieve, pittige dame is het. Ze komt uit Turijn, Noord-Italie en spreekt daardoor prima Frans. Gelukkig, want zo kan ik haar in het Frans terugbrullen (Arret! Attend! Lentement!). Ongelooflijk.

De Italiaanse Giorgio heb ik vandaag nog nooit zo bang gezien toen we dwars door het schapenveld moesten fietsen. Normaal fietst deze 74-jarige kwieke man met 'n zelfgedraaide sigaret uit z'n mondhoek op z'n dooie gemak door de Hollandse velden. Van schapen moest ie echter niets hebben.

Zowel Murray als Harvey zijn Ozzie blokes. Beide hardhorend en goed in harde grappen maken.


De eerste dag bij de drop-off van de Kreekraksluizen richting Tholen ben ik hopeloos verdwaald. Gelukkig zijn er genoeg vriendelijke mensen in Nederland. En de toeristen doen de rest; foto's maken van hun kersverse Hollandse gids die de weg kwijt is!

Het is natuurlijk niet altijd Rozegeur & Maneschijn. Denk nou niet dat het leven van een fietsgids over rozen gaat! Er komt heus wat meer bij kijken dan een tochtje hier en daar.

Verdwalen is nog het minst erg. Ik heb al een aantal 60+ mensen compleet met fiets zien en horen vallen en iedere keer krijg ik een hartverzakking. Een taxi bellen voor man met fiets die te zwak is om te fietsen, is niet leuk. Daarnaast blijven toeristen ook maar mensen en mensen vinden het nu eenmaal heerlijk om te klagen. De afstanden tot een toilet of tot het eindpunt zijn de meest gestelde vragen.

Mijn kennis van Nederland wordt daarnaast dagelijks op de proef gesteld, met name dat van de waterwegen. En daarvan wist ik al vrij weinig. Inmiddels kan ik de Oude van de Bergse Maas onderscheiden en ook nog melden waar de Nieuwe Maas is. Het blijft de toeristen echter verbazen hoeveel water er in dit land is. Wanneer ik vertel dat bijv. Schiphol maar liefst 4,5 m onder het zeeniveau ligt of dat Amsterdam op palen is gebouwd, wordt het al gauw stil van verbazing in de scheepssalon.

En dan aan boord. Mijn rust nemen is moeilijk. Iedereen wil altijd wel wat aan je vragen, met je praten of iets aan je vertellen. Zowel toerist als het scheepspersoneel. Maar... John, de schipper, Miranda zijn vrouw, Dennis & Kevin, de kids, Kyra, keukenmatroos en Piotterik, de altijd lachende Poolse matroos, het is een heerlijk stel met z'n allen! Met Poolse Pio heb ik nog een avondje doorgezakt in Tholen! In het Duits-Hollands was het heerlijk babbelen over zijn woonplaats Thorun (o.i.d.) en zijn andere werk op een Oceaanschip.

Ik weet nog in mijn eerste week van de Tulpentour. 's Ochtends om 7 uur fietste ik richting de Bloemenveiling van Aalsmeer. In de vroege ochtendzon fietste ik langs een groenrijk dijkje, hier schitterde op elk grassprietje een helderende dauwdruppel. Dit moment heb ik bewust bewaard en vervolgens heb ik mezelf voorgenomen af en toe 100% bewust te genieten van een moment langs de tocht.

Ik heb inmiddels een hele verzameling! Nederland is werkelijk prachtig op de fiets.