Samenwonen

Tja, weer terug in Nederland is toch wel ff wennen. Normaal -de afgelopen lente & zomer- waren mijn basiszorgen waar te slapen en wat te eten. Het leven in Nederland -en laat ik het lief zeggen- iets gedetailleerder.

Of het werkelijk meer inhoud heeft, weet ik niet, het is in ieder geval intensiever, vermoeiender en uitputtender.

Ja, jullie lezen het goed; op één plaats leven is moeilijker dan freewheelen!
Voor mij althans.

Alle respect voor iedereen die 't hoofd hier boven water kan houden met én een fijne baan, én een goedlopend sociaal leven, én familietijd én vakantietijd én een leuke relatietijd, én een running household...Voor sommigen met kids! R.E.S.P.E.C.T.

En aangezien ik als verloren dochter alweer een weekje of wat bij moeders, Twisty & Frodo (haar twee hoogbejaarde katten) ben in getrokken is het eigenlijk een luizenleventje! Heerlijk hoor en om van de gelegenheid optimaal gebruik te maken, heb ik de laatste tijd de start gemaakt in de overdracht van oude familietradities.

Of in ieder geval de nijverheden en ambachten die al enkele generaties meegaan. Zo heb ik de recepten voor ertwen-, tomaten-, en pompoensoep nu redelijk onder de knie. En de exacte receptuur van mijn grootmoeders appeltaart mag ook NOOIT verloren gaan! Daar wordt aan gewerkt.

Hierna ben ik nog verder 'in de leer gegaan' en inmiddels ben ik een heuse sjaal aan het breien en heeft mijn moeder mij de beginselen van de naaimachine bijgebracht!

Daarnaast gaan we samen sporten, naar visites en theater en tussen haakjes (aangezien ik niet graag reclame maak) de musical Soldaat van Oranje is absoluut een aanrader!

Maar goed, aan alle kneuterige quality-time komt een eind, 't wordt tijd dat ik ontsnap....ehh...verhuis!

Binnenkort ben ik dus te vinden in Breda, waar ik een leuk appartementje heb gevonden. Het is een heerlijk vooruitzicht om een eigen plekje te bezitten, waar ik ten allen tijde naar kan terugkeren (als ik bijvoorbeeld terugkom na een maandje Brazilie of zo...).

Voor kostenbesparing, gezelligheid en nog tal van andere voordelen ga ik op deze leuke plek samenwonen met....mijn broer Dennis, Onyx & Buffy (zijn twee katten van middelbare leeftijd).

Ik heb er enorm veel zin in! (behalve dan in het verhuizen, verven, verbouwen, inrichten en de hele flikkerse boel).

En moeders? Die mag gerust op visite komen, hoor. Mét zelfgemaakte erwtensoep uiteraard!

Korte samenvatting, nieuwe dromen

Afgelopen zaterdag had ik een groot geluksmoment. Het was kwart over vijf en na een superdrukke Bookshop-dag kwamen Amel & Alex binnengelopen, twee waanzinnige meiden die af en toe meehelpen in de shop.

Koffie, thee, gezellig. Fatma was er ook, met haar ben ik naar het Tsjaikovsky ballet geweest. 10 minuten arriveerde nook Philippe & Russell, de mannen hadden ergens koffie geleut en gebabbeld.

Kort samengevat, het was één groot feest in de bookshop. Het is jammer dat de shop zo volgepropt is met boeken, er was nauwelijks nog plaats voor klanten.

Maar jeetje; ik woon in Parijs, met mijn Canadese lover, heb Parijse vrienden, babbel alles weg in het Frans, ik beheer een Bookshop in mijn eentje, ik dans op donderdag- en vrijdagavonden en heb yoga lessen.

Ik weet soms even niet waar ik nog nieuwe dromen vandaan moet halen!

Momenteel zit ik in Rue de Ménilmontant. De straat waar Russell en ik een heus appartement hebben. Groots, ruim, lumieus, prachtig (en ja ook duur!!).

Afgelopen zondag zijn we verhuisd, met zes tassen in de metro! Diezelfde avond nog hebben we een spoed-cremailleire georganiseerd. Een house-warming party. Er werd geproost op liefde & gezondheid en de avond was geweldig. Met groente & fruit kun je ook kunst maken, zo blijkt wel weer. Russell heeft een poging gedaan tot een stop-motion movie, maar helaas had ook hij die avond iets te diep in 't glaasje gekeken.

En vanavond weer, Russell is een feestbeest wat dat betreft en voornamelijk in de keuken. Er komen 6 à 7 vrienden bij ons eten, Canadees & Hollands staat op het menu.
Ons nieuwe appartement



Natuurlijk blijf ik diep van binnen een realistische, nuchtere Hollandse. Wat gaat er hierna gebeuren, er moeten nieuwe inkomstenbronnen worden gevonden en wat wil ik nou eigenlijk écht?!

Maar wat een heerlijke plaats en wijze is dit om verdwaald te zijn, op zoek naar nieuwe uitdagingen, passies en....nieuwe dromen!

Niks is wat het lijkt

Nu is de winter niet de meest inspirerende tijd van het jaar, zelfs niet in een prachtig, grote, levendige stad, maar het kan me niet voorstellen dat het alleen aan de periode van het jaar ligt.

Things could be better, zeg maar.

Mijn moeder is gezellig op bezoek vandaag en het gehele weekend, mijn lover uit Canada komt volgende week, we gaan verhuizen naar een prachtig appartement (ja echt waar, ik ga voor de 3e keer verhuizen in 3 maanden) én ik heb zelfs een betaalde baan voor een aantal weken (The Abbey Bookshop)!

Niets is echter wat het lijkt.

Deze bovenstaande alinea vol geluk, blijdschap en liefde wordt volledig overspoeld door stress, problemen en zorgen.

Zo zag ik vandaag een bange en zorgelijke blik in de ogen van mijn Franse KNO arts nadat ie zijn bekende kijk- en zuiginstrumenten uit mijn rechteroor had verwijderd.

Grappig genoeg kreeg ik de dag ervoor diezelfde zorgelijke & bijna bange blik van Brian die met vakantie gaat vanaf volgende week en mij The Abbey Bookshop heeft toevertrouwd.

Ze hebben beiden maar weinig vertrouwen in mijn capaciteiten, is het niet?!

Misschien moet ik daar eens iets aan gaan doen!

Verder vandaag weinig aandacht voor dit al en halverwege de dag heb een prachtig en bizar moment beleefd, waar ik beslist over moet berichten. Zo heb ik mijzelf sinds mijn komst in Parijs beloofd: als dat gebeurd, is het écht feest! Vandaag was het dus feest. Wat geschiedde (hou je vast)...

Ik kwam een bekende tegen op straat

Ik liep met moeders richting de-kopie-van-het-vrijheidsbeeld en zowaar voor mijn neus mijn lieve vriendin Nora, waar ik al heel wat Franse babbelavondjes mee heb gehad.

Dat is toch wel supertof hoor, in een stad van 15 miljoen inwoners waar ik toch relatief gezien maar een handje vol mensen ken. En ik kon haar ook nog eens introduceren aan mijn moeder!

Wow...een erg bijzonder moment!

10-01-10

Via deze foto en handkus stuur ik aan iedereen al mijn blijdschap en geluk vanuit mijn nieuwe kamer in rue Faubourg St. Denis!

Authentieke, krakende houten vloeren, krakkemikkige ramen en luiken, antieke schemerlampen, een eigen open haard en een heerlijk bed zijn de ingredienten voor een fantasisch nieuwe kamer.

Ik deel de rest (keuken & badkamer) met Philippe en zijn Phillipijnse vriendin Jennyfer en 't is goed volk, zo zou mijn opa zeggen. Mijn nieuwe wijk is één en al Curry's, Kashmir, Wierook, Bollywood & gouden sieraden. Juist, ik zit in de Indiase wijk. Of eigenlijk zijn de meesten van Sri Lanka.

Laatst zei iemand: je hoeft helemaal niet te reizen, enkel een paar maal te verhuizen in een internationale stad en je komt alle culturen tegen. 't is zeker waar. Vanuit het midden-oosten zit ik nu in India! Kom maar op met die Indiase curry's!

Voor éénieder die mijn appo eens wil bezoeken, je bent van harte welkom! Bovendien woon ik naast Gare du Nord, erg praktisch voor treinreizigers.

Ondanks de kou ben ik nog altijd fanatiek aan het fietsen. Mijn verhuis was helemaal een stunt. In de sneeuw, op de fiets met volle fietstassen. Dat had er zelfs in Nederland raar uitgezien.

De pakken sneeuw zijn hier gelukkig uitgebleven. Er is hier alleen 'mooie decoratieve sneeuw' gevallen. Afgelopen woensdag leek het wel of God of wie dan ook daarboven een fijne zeef had gebruikt om poedersuiker boven de stad uit te strooien; alle daken en gebouwen waren bedekt met een flinterdun laagje sneeuw. Een heus Anton Pieck-plaatje.

De beste bookshop anekdote van de week: Brian die me 'sochtends (op mijn vrije dag) opbelt met de vraag of ik zijn sleutelbos toevallig ergens heb gevonden. Wat bleek, die zaten per ongeluk nog in mijn tas. Tengevolge daarvan heeft hij noodgedwongen in de shop moeten slapen! Zijn huissleutels zaten namelijk ook aan de bos. Juist ja...

En dan...de Notenkraker, het ballet met muziek van Tchaikovsky, zojuist gezien in Opera Bastille. Waanzinnig! We hebben twee uur in de rij gestaan voor kaartjes en mét succes! Een zeer uitgebreide productie, een cast van meer dan 50 dansers, het grootste symphonisch orkest wat ik tot nu toe heb gehoord en waanzinnig decor & kostuums; als de Fransen het doen, doen ze het goed!

Abby is weer back-in-business als het gaat om het goede Parijse leven, zo zou je denken en ja, daar stem ik helemaal mee in.

Wees gerust, er zijn ook serieuzere zaken aan de gang, zoals een heuse co-creatie waar Russell en ik mee bezig zijn voor onze periode hier in Parijs:

"We dream of a stustainable and enjoyable and love-filled time together in Paris. To co-create together a prosperous way of doing the things we love and fully enjoying Paris. We dream of being amazing partners so that we can maximize our health, our living, our consciousness, and our gift to the planet."

Verhuizen....alweer!

Gisterenavond ben ik naar Bercy cinema geweest. Naar Avatar, wat is overigens een absolute aanrader is maar dat terzijde.

Op weg terug naar huis was ik al mijn 'metro-bezigheden' vergeten, wat zoveel is als een Ipod, MP3 speler, een boek, pen & papier of de Parisien, de Parijse krant. Het is onvermijdelijk dat je dan gaat piekeren.

Nu doe ik dat wel vaker en het is helemaal niet zo erg, sterker nog, ik ben heel, heel blij geweest met dat ritje. Tijdens het begin van de rit had ik namelijk een sms verstuurd naar de eigenaar van een potentiele, nieuwe kamer met de mededeling dat ik bedankte voor de kamer. Aan het einde van de rit heb ik -haast in paniek- wederom ge-smst dat ik dat kamer toch wel wil! Nadat ik alle pro's en contra's zorgvuldig op een rij had gezet tijdens deze inspirerende metro-rit, besloot ik 'gewoon doen!'

Ik ga dus verhuizen. Binnen nu en twee dagen of zo en ben helemaal waanzinnig enthousiast. Ik heb de kamer al gezien, het is een schattig plekje met alles erop en eraan, zelfs een werkende open haard, IN Parijs (10e arrondissement), niet heel erg duur en een normale huisgenoot. Kan niet wachten!

Zo dus, dat wilde ik de wereld even laten weten. Geniet allen van de sneeuw, kou, ijzel en wind. Voor je het weet is het weer voorbij ;-)

Verhuizen, boeken en meer

Oei, is het alweer een week geleden. Het lijkt veel minder! Pantin, waar ik momenteel zit is erg geslaagd tot nu toe. `t appartement is gelegen naast een gigantisch park met een pitoresque kanaal (zie foto), waar ´t afgelopen weekend een heus sportparadijs was. Zodoende heb ik op zaterdagochtend tezamen met half Parijs het hele park afgelopen (hardlopen dan he).

Vrijdag na mijn yogales verhuisd. Ik ben nu officieel Coloc (afkorting van colocateur, wat weer een soort huisgenoot is). Martin, de man waarvan ik een kamer huur spreekt overigens alleen maar Frans in een perfect tempo met perfecte articulatie. Bovendien houdt hij van bellen, vertellen en vindt het niet erg dingen 6x te herhalen voor me. Oja en hij haalt ook croissantjes 'sochtends. Ik had het slechter kunnen treffen!

Want ’t is nog wel een ‘struggle’ hoor, dat Frans. Jeetje, ik moet toch maar eens ophouden me daar druk over te maken. Ik zit er potdikkie 2 weken. Ik ben veel te ongeduldig (ja, jullie mogen dat beamen). Maar goed, Abby wil heel graag meteen alles. En niet minder. Uiteindelijk vindt ze wel wat ze zoekt. Ze moet alleen goed kijken, opletten, ogen openhouden en vastpakken als je gevonden hebt wat je zoekt.

Dus keek ik gister willekeurig in een straat, zag een Canadese vlag, liep erheen en zag in prachtig gotische letters: THE ABBEY BOOKSHOP. Ja, wat moet je dan? Meteen vastpakken inderdaad! Dat heb ik dus gedaan, Brian aangesproken (de meest standaard, klassieke boekenliefhebber/verkoper die je je kan indenken, grijs pak, kalm om ongeduldig van te worden, brilletje: get the picture?), m'n CV vanaf mn Netbook laten zien en zodoende heb ik morgen een 'sollicitatiegesprek'.

Buiten het feit dat het een boekwinkel is MET mijn naam, is het de meest imposante boekwinkel die ik ooit heb gezien. Boeken tot aan het plafond, dubbele rijen met schuifkasten, stapels op de grond in een veel te klein winkeltje. Werkelijk fantastisch. Om naar 't toilet te gaan, moet je a la Anne Frank een volle boekenkast openschuiven.

To be continued...

Afgelopen woensdag nog een leuke borrel gehad. Ik had eerst met Philippe afgesproken (van Humanitys Team) en hebben wat gedronken en vervolgens heb ik 'm als nouvelle Parisienne meegenomen naar een Nederlandse borrel die ik tegenkwam op Nederlanders.fr. Was ontzettend gezellig, met ene Susanne gebabbeld. Aangezien de meeste lost souls op de NHTV hebben gezeten, (omdat ze toen ook al niet wisten wat ze moesten gaan doen), hebben we die avond op een boot aan de Seine, naast de Notre Dame alle leuke NHTV anekdotes even opgehaald.

Met een kater naar de kerk

Alleen uitgaan in Parijs? Welja waarom ook niet. Om een erg lang verhaal kort te maken, Lucky Luke was there (Halloween feestje) en nog wat andere mensen in een salsa discotheek naast de Mouling Rouge. Dus...;-) Wat een feest!

Voor diegene die zich nu ongerust maken, don't be. Blanche & Pigalle zijn eigenlijk heel veilige wijken. PROEST! Ok, dat is niet waar. Laten we zeggen dat ik een neusje heb voor mensen waar je wel wat tegen kan zeggen en mensen waar je met een grote boog omheen moet lopen.

Evengoed, met een kater naar de Amerikaanse kerk (L'Eglise Americian) de volgende dag, want daar hangen elke ochtend aanplakborden vol huizen, kamers en banen die aangeboden worden. Na 1 telefoontje had ik weer beet. Ik heb nu dus twee optionele appartementen. Diegene die mij vertelden dat het moeilijk zoeken is in Parijs wil ik nog wel eens vragen waar zíj dan gezocht hebben.

Dit luxe probleem zorgt al de hele dag voor een slecht humeur. What to do. Er is eigenlijk maar 1 probleem met de kamer vanuit L'Eglise, hij is gelocaliseerd buiten Parijs! In een -en ik haat het woord, ik baal er echt van- BANLIEU. Het is nèt buiten de Pheripherique en da's dus al meteen banlieu. De straat staat echter nog wel op de meeste toeristen plattegronden, al valt ie er bijna af.

Ik ga dus van mijn droom afwijken, mijn locatie, locatie, locatie gezwets. Ik heb me gerealisseerd dat er toch andere prioriteiten zijn als het op wonen aankomt. De andere kamer ligt met zn 13m2 op een toplocatie MET uitzicht op de Eiffeltoren, maar heeft geen behoorlijke douche, geen internetverbinding en 't bed...mhaw. Mijn banlieutje is een volledig huis waarvan ik 1 slaapkamer huur. Met medebewoners, is ook altijd gezellig en taal-technisch gezien erg voordelig.

Echt, door merg en been, dat woord Banlieu. Het heeft ook zo'n slechte reputatie. Overigens erg ongegrond, want het was een goede, rustige buurt.