Knijpkat

Op deze mooie woensdagmiddag was ik op visite bij mijn grootouders. Op 3 augustus 1950 zijn zij getrouwd, vandaar dat het vandaag weer een beetje feest was: 61 jaar huwelijk, dat is nogal indrukwekkend!

Terwijl ik mijn verhalen vertel over fiets- en wandelvakanties door Europa krijg ik een borrel en vertelt mijn opa de huidige stand van zaken hier in Breda. Hij mag dan al wel 90 jaar zijn, geen lokaal nieuwsfeitje gaat aan hem voorbij; alle kranten worden 's ochtends uitgespit.

Later proberen we mijn nieuwe koepeltentje uit voor Lowlands en laat ik op de buienrader van mijn smartphone zien dat we de tent maar snel weer moeten inpakken. 'Je neemt toch wel een zaklamp mee als je gaat kamperen?', vraagt hij even later. 'Dit is wat wij vroeger hadden', en op zijn beurt laat hij mij een knijpkat van Philips uit 1942 (!) zien. Het apparaatje doet het nog prima en mijn oma vertelt parmantig dat er tijdens WOII algehele verduisteringsplicht was en ze zodoende de knijpkat gebruikten.

Knijpkat van Philips uit 1942 (foto van Philips museum Eindhoven)


Terwijl ik met deze antieke knijpkat sta te spelen en mijn opa mijn gemaakte foto's door 'sliced' op mijn smartphone sta ik ineens stil bij dit merkwaardige tafereel.

Ondanks een generatiekloof van precies 70 jaar zijn we allebei met vergelijkbaar enthousiasme en verbazing onze nieuw vergaarde gadget aan het uitproberen. Dat ik dit nog mag meemaken!

Er zijn ook dingen die we niet van elkaar begrijpen, hoor. Alle computer gerelateerde communicatie zoals e-mail, facebook, skype en zelfs bloggen is moeilijk te bevatten voor iemand die nog nooit een beeldscherm heeft gezien of een toetsenbord heeft aangeraakt. Anderzijds kan ik me maar met moeite voorstellen hoe het straat- en woonbeeld er 60 jaar geleden uitzag; geen bestrating, paard & wagens, een voddenboer & melkboer die aan de deur kwam, geen stromend water en een huis met een huurprijs van 1 gulden 75 per week. En dit alles in het huis waar ik anno nu op de bank zit!

Erger nog is het vroegere beeld van reizen en vakanties! Dat kan ik me helemaal niet inbeelden. De boot van Engeland naar New York duurde drie weken en de vakantie van de gemiddelde Nederlander was een weekje naar het strand, eerder met de brommer of op de fiets dan met de schaars aanwezige automobielen!

Daar zou ik toch een beetje ongelukkig van geworden zijn.

Heden ten dage vertrek ik zondag met de trein naar Beaune, via Parijs en Dijon om vervolgens 1100km te rijden naar Berlijn voor een fietstocht van een week die weer naar Dresden leidt. Direct daarna, op een mooie zaterdag in augustus, heb ik een binnenlandse vlucht naar Düsseldorf, waar ik de trein neem naar Eindhoven, aldaar mijn broer staat te wachten met de voiture om mij richting Biddinghuizen te transporteren...

Goed ik geef toe, deze reis was voor mijn 'gewone tijdgenoten' al redelijk moeilijk te begrijpen, laat staan voor mijn grootouders.

Misschien is het ook een tikkeltje overdreven. Maar hé, ik vind mijn eigen 'campingflight to Lowlands paradise' meer dan waard!

See you @ WonderLLow anno 2011!

De Zeven Heuveltjes

Pas op, dit blog wordt uitermate nostalgisch en melancholisch. Je mag alvast een teiltje pakken.

Begin deze week verscheen halverwege een grauwgrijze dag een mild zonnetje die het kwik deed stijgen tot wel 11 graden! Ik zag mijn kans schoon daar eens goed gebruik van te maken. Zodoende trok ik mijn sportkleding aan voor een hardloopronde in het Mastbos in Breda.

Tevens had ik nog een extra missie.

Al jaren, en dan bedoel ik echt al jaren, probeer ik een stukje bos te vinden, waar ik vroeger met mijn grootouders naar toe fietste. Op zonnige zomer zondagen fietsten we richting het Mastbos in Breda, naar de zogenaamde Zeven Heuveltjes.

Daar voetbalde ik met mijn opa, deed ik verstoppertje met mijn oma, rende en rolde ik de heuvels af, aten we lunch en af en toe werd kleine Abby teruggeroepen om een Werhter's Echte te halen. Klinkt dit tè idyllisch? Jammer dan, zo was het écht! Het stukje bos staat in mijn geheugen gegrift, ik weet dat er geen foto's van zijn. In mijn verbeelding sta ik op een heuveltje en kijk ik uit over een eindeloze zandvlakte, omringt door prachtig bos.

Ik loop een onbekend stuk bos binnen en besluit na een kwartiertje hardlopen en zoeken wat te rekken en te strekken. Nog altijd geen geluk met het vinden van de Zeven Heuveltjes. Misschien is het stuk bos wel volledig ontgonnen, denk ik treurig. Na de pauze wil ik verder lopen als ik mijn ooghoeken een stukje zandvlakte zie liggen. Als in een perfecte slow-motion filmscène draai ik mij om en terwijl in mijn verbeelding het strijkorkest al in crescendo speelt, denk ik: daar is het!

Ik ben nog net niet zwaar emotioneel ter aarde gestort! Nee hoor, verre van eigenlijk, maar het was zeker een speciaal moment. Alles uit mijn herinnering was aanwezig, 'dat ene heuveltje', de boom waar de fietsen tegen leunden, het picknicktafeltje, de zandvlakte (vooruit, die leek wat kleiner) en verrassend genoeg stond dit hele tafereel te schitteren in de winterzon, anno 2011. Het zag er bijna mooier uit dan in mijn herinnering.

Het is merkwaardig dat een herinnering van meer dan 15 jaar oud, nog zo gedetailleerd een waarheidsgetrouw is. Nog merkwaardiger is dat het zo'n indruk op me heeft gemaakt.

Wauw, en dit gaat alleen maar om een stukje bos! Hoeveel andere dingen kunnen een onuitwisbare indruk achterlaten bij kinderen??! En wat is de selectieprocedure? Wat onthoud je wel en wat niet?

Bij mij was repetitie het toverwoord. Mijn grootouders en ik zijn hier vaak geweest. Elk weekend, op de fiets, door het mulle zand van de bospaden. Na het bezoek aan de Zeven Heuveltjes was geen bosbezoek compleet zonder de keer-op-keer herovering van de kogelvanger! Deze heuvel -die daadwerkelijk als kogelvanger diende in de 2e wereldoorlog- staat aan de rand van het Mastbos, vlakbij het CBR en is eigenlijk niet meer dan een grote heuvel.

Maar het is wel mijn heuvel. Althans in mijn herinnering heb ik 'm bedwongen, beklommen, ben ik eraf gerend als een dolle, heb ik kikkers gezocht aan de oevers en keek in de verte naar herten. Al deze herinneringen zijn verrassend scherp, met veel details en emoties. Zeker voor mij, als iemand die bijna uitsluitend in het Hier en Nu leeft, zijn ze goud waard.


Het pad naast de kogelvanger (met dank aan Kees Wittenbols voor de mooie foto!)

Samenwonen

Tja, weer terug in Nederland is toch wel ff wennen. Normaal -de afgelopen lente & zomer- waren mijn basiszorgen waar te slapen en wat te eten. Het leven in Nederland -en laat ik het lief zeggen- iets gedetailleerder.

Of het werkelijk meer inhoud heeft, weet ik niet, het is in ieder geval intensiever, vermoeiender en uitputtender.

Ja, jullie lezen het goed; op één plaats leven is moeilijker dan freewheelen!
Voor mij althans.

Alle respect voor iedereen die 't hoofd hier boven water kan houden met én een fijne baan, én een goedlopend sociaal leven, én familietijd én vakantietijd én een leuke relatietijd, én een running household...Voor sommigen met kids! R.E.S.P.E.C.T.

En aangezien ik als verloren dochter alweer een weekje of wat bij moeders, Twisty & Frodo (haar twee hoogbejaarde katten) ben in getrokken is het eigenlijk een luizenleventje! Heerlijk hoor en om van de gelegenheid optimaal gebruik te maken, heb ik de laatste tijd de start gemaakt in de overdracht van oude familietradities.

Of in ieder geval de nijverheden en ambachten die al enkele generaties meegaan. Zo heb ik de recepten voor ertwen-, tomaten-, en pompoensoep nu redelijk onder de knie. En de exacte receptuur van mijn grootmoeders appeltaart mag ook NOOIT verloren gaan! Daar wordt aan gewerkt.

Hierna ben ik nog verder 'in de leer gegaan' en inmiddels ben ik een heuse sjaal aan het breien en heeft mijn moeder mij de beginselen van de naaimachine bijgebracht!

Daarnaast gaan we samen sporten, naar visites en theater en tussen haakjes (aangezien ik niet graag reclame maak) de musical Soldaat van Oranje is absoluut een aanrader!

Maar goed, aan alle kneuterige quality-time komt een eind, 't wordt tijd dat ik ontsnap....ehh...verhuis!

Binnenkort ben ik dus te vinden in Breda, waar ik een leuk appartementje heb gevonden. Het is een heerlijk vooruitzicht om een eigen plekje te bezitten, waar ik ten allen tijde naar kan terugkeren (als ik bijvoorbeeld terugkom na een maandje Brazilie of zo...).

Voor kostenbesparing, gezelligheid en nog tal van andere voordelen ga ik op deze leuke plek samenwonen met....mijn broer Dennis, Onyx & Buffy (zijn twee katten van middelbare leeftijd).

Ik heb er enorm veel zin in! (behalve dan in het verhuizen, verven, verbouwen, inrichten en de hele flikkerse boel).

En moeders? Die mag gerust op visite komen, hoor. Mét zelfgemaakte erwtensoep uiteraard!

Familie

Afgelopen vrijdag had ik een heerlijk telefoongesprek met mijn tante! Marian heeft de gave om op een levendige, smakelijke manier over al haar belevenissen te vertellen! Over haar fantastische weekenden met vrienden, sportdagen die ze organiseert voor kids of één van de vele sportieve zondagen die ze doorbrengt met fietsen, roeien, hardlopen, noem maar op!

En dan mijn grootouders! Drie augustus aanstaande zijn ze maar liefst 60 jaar getrouwd!


Mijn kleine, hechte familie is me erg dierbaar. Vanaf een afstandje is dat zeer helder en duidelijk.

Familiedag

Even een kleine diaoloog dat nu in mijn hoofd afspeelt: 'Moet ik dit wel bloggen?' 'Nee, misschien niet, da's reuze negatief, dat willen de mensen helemaal niet lezen.' 'Jawel! Je schrijft toch voor jezelf, laat 't wat de lezer denkt!' 'Ja maar iedereen lees mee?' 'Wat maakt dat nu uit? Russell en menig andere blogger zet toch ook altijd zijn hele ziel en zaligheid op het net??'

Je merkt het, er komt een moeilijke blog aan.

Of nou, moeilijk. Laat ik zeggen dat het lastig vertellen is over negatieve, minder leuke dingen, omdat je graag wilt laten weten dat alles goed gaat.

Maar natuurlijk is dat niet altijd het geval.

Vandaag was mijn oma jarig (85 alweer, van harte proficiat) en via Skype + webcam heb ik het hele feestje gade geslagen (met dank aan Job overigens die bij moeders Skype + wifi op haar splinternieuwe laptop heeft geinstalleerd. DANK DANK) en al mijn lieve familieleden gedag gezegd. Zelfs Opa en Oma van Oers keken recht in de webcam, waarop mijn oma vroeg wanneer dit allemaal was opgenomen. Très drole, wat een heerlijk mens toch, mijn oma.

Maar ik zit hier, op een druilerige dag in Pantin, waar de spanning tussen mij en Martin (mijn huisgenoot) te snijden is.

Nee hoor, alles gaat prima!

Uhu....

Allée, de spanning is er nu gelukkig weer af, na een lang, lang en vermoeiend gesprek. De man heeft het erg moeilijk, zijn vrouw en kinderen wonen in Libanon, hij is niet gescheiden overigens, maar heeft besloten in Parijs te blijven wonen en werken. Omwille van het geluk en welzijn van vrouw en kinderen. Een heuse opoffering, mag ik wel zeggen. Nou en ik mag dit dagelijks aanhoren!

Vandaag echter, na voor de 15e keer datzelfde verhaal, ik kon het duidelijk voelen in heel mijn lichaam en het is lastig uit te leggen...'t best nog in stripvorm; er verscheen een lampje boven mijn hoofd.

Het kwam tot me, ineens; dit is precies of in ieder geval zeer gelijkend wat míjn vader jarenlang gevoeld moet hebben. Ik geloofde ineens dat mijn vader dezelfde opoffering had gemaakt.

Ik begreep er nix van, werd er zelfs een beetje emotioneel van, maar vond het ook een fijn besef. En op mijn eerdere monoloog terug te komen, Ja, ik heb besloten dat iedereen dat nu mag weten.

Les van de dag: koester en respecteer je familie!