Schaatsend het jaar uit!

Voor velen heeft deze laatste maand van 2010 geheel in het teken gestaan van kou, sneeuw en ijs. Van moeilijkheden met forenzen, auto's die niet startten, valpartijen met fiets of te voet tot gewoon een vervelende kou op de botten.

Voor mij stond de decembermaand symbool voor verhuizen en klussen in het nieuwe huisje. Tot ieders vreugde nadert deze klusperiode zijn einde, aangezien ik aan iedereen die het horen wilde mijn onvrede uitte over alle klusjes die nog gedaan moesten worden, alle onuitgepakte dozen die me irriteerden of 'die ene lamp die nog steeds niet aan het plafond hangt'.

Het is heel erg als iets -in dit geval een prettige woonsituatie- zo voor het grijpen ligt, maar toch niet helemaal wil vlotten.

Anyways, geduld is een schone zaak.

Maar genoeg gezeurd. Ik moest er duidelijk even tussenuit. Totale focus is helemaal niet goed en bovendien erg on-Abby's. Even voorbij de horizon kijken om weer te zien hoe mooi het leven wel niet is. Even langs alle praktische zaken slalommen om de gelukkige de finish te bereiken.

Zodoende besloot ik na het kerstdiner bij Marian & Wilko (mijn oom en tante) mijn verblijf te verlengen en een paar dagen in Tilburg te logeren.

Wat een uitermate goede beslissing was dat, zeg! Er is niets zo heerlijk dan in de watten te worden gelegd door je favo oom & tante, samen wijntjes te drinken, heerlijk te eten, goede gesprekken te houden en te winkelen in downtown Tilburg.

Maar het hoogtepunt van de logeerpartij was de schaatstocht in het verre Blokzijl.

Derde kerstdag zijn we voor dag en dauw richting Heerenveen gereden om vervolgens te constateren dat de plaatselijk georganiseerde toertocht daar niet doorging. Vervolgens zijn we teruggereden richting Giethoorn/Blokzijl om daar in het prachtige natuurgebied de Weerribben een schaatstocht van ruim 35 km te rijden.

Het was inmiddels mijn derde keer op noren, maar het schaatsen ging me uitermate makkelijk af (het zit waarschijnlijk in de genen!). Technisch gezien was het vast niet perfect, toch kon ik heerlijk wegschaatsen. Een regelmatige, rustige slag, relaxed de handen op de rug, de koude wind langs je gezicht en blik op oneindig; schaatsen is heerlijk!


De foto's (foto's Blokzijl) en het youtube filmpje spreken hopelijk voor zich; het meer van Beulakerwijde was veranderd in een ijsvlakte 'as far as the eye can see'. We reden door de achtertuinen van Drentse dorpjes, hebben gekluund tussen het riet en dronken warme chocolademelk op het ijs.

Zoals altijd brengt ook schaatsen op natuurijs een geheel nieuwe cultuur met zich mee en voor mij was dit een heel nieuwe belevenis. Stel je eens voor om al schaatsend op een kruising van een water(ijs)weg de weg terug naar Blokzijl te moeten vragen!

Dat schaatsen van A naar B is iets oer-Hollands en voorheen kende ik dat alleen van beeldmateriaal uit de jaren '50 en van de laatste Elfstedentocht in 1997. Ik had nooit gedacht dat zelf eens mee te maken.

Nou, ik kan het iedereen aanraden! Stel je voor; een grauwe, maar sfeervolle winterdag, een gezellige schaatsgroep en het geluid van de ijzers die het krakende natuurijs raken en weerklinkt over een veruitstrekkend ijsmeer...

Vier uur lang heb ik met rode koontjes en een brede glimlach op mijn gezicht het ijs bedwongen. Geen centje pijn. Heerlijk. Laat die Elfstedentocht maar komen!

Marian & Wilko en Jetske & Walter, bedankt!!

Merry Christmas!

Vanaf de Provooststraat 1 in Breda, wens ik iedereen een gezellige en warme kerst toe!

(huisje staat op de achtergrond van de foto, met alle kranten nog op de ramen!)

Het ja-syndroom

Onderstaande schreef ik begin december, midden in de hectiek van de verhuis van Oosterhout naar Breda. Vervolgens heb ik twee weken lang geen computer aangeraakt, enkel verfkwasten en plamuurmesjes! Bij deze alsnog, zij het gedateerd, mijn verhaal over ja-knikkers:

Nou, inmiddels ben ik al acht dagen huurder in Breda en het loopt alles behalve op rolletjes. Hmmm...misschien wil ik iets te snel?! Het is verder ook geen probleem hoor. Ik kan de stress volledig aan. Al zou het bijna een verademing zijn om naast deze heisa een vaste 40-urige baan te hebben, zodat ik mijn zinnen tijdelijk ergens anders op kan zetten. Het is ook nooit goed!

Met mij en Dennis gaat het voortreffelijk. Sinds de uitvinding van de mobiele telefonie heb ik nog nooit zo vaak met mijn broer aan de telefoon gehangen als afgelopen week. Daarnaast dank ik alles op aarde dat we dezelfde smaak hebben qua inrichting. Al met al heb ik 'm pas één keer witheet de deur gewezen met de wijze woorden 'm'n huis uit' (oh nee kut, ONS huis). Dus dat komt wel goed!

Ruzie maken is soms overigens best fijn (mits de fase uitpraten en goedmaken wordt doorlopen), het is heerlijk om eens helemaal los te gaan op emoties, zij het positief of negatief.

Dan zou ik eigenlijk als een razende mijn zomerkleding moeten inpakken op dit moment voor mijn reis naar Brazilie. Maar dat feest gaat niet door. Niets zo veranderlijk als Abby, nietwaar?!

Nu zou ik graag een verantwoordelijkheidsgevoel willen faken en melden dat ik de drugsoorlogen in de favela's in Rio niet vertrouw en zodoende besloten heb niet te gaan.

Maar neen en dit gaat wel een lastige zijn om te begrijpen; ik heb mijn vlucht geannuleerd om me volledig op de verhuis- en klusbende te storten zodat ik daar snel én goed vanaf ben.

Hij is lastig, he? Ik weet het.

Er spelen nog andere factoren misschien; bijvoorbeeld dat ik dit jaar al 365 vakantiedagen heb gehad en mijn nestdrang momenteel groter is dan mijn reisdrang. Ja, het is waar! Ik zoek een basis!

De annulatie op zich is niet zo erg, noch de kosten, noch het gemis van zon, zee & strand op Copacobana (hij is écht lastig, hè?). Nee, het allerergste vind ik dat ik weer mensen heb moeten teleurstellen. In dit geval Claudia & Adam, die ik had toegezegd met hen mee te gaan.

En ik zeg weer, omdat ik er een handje van heb mensen te dis-appointen, ofwel afspreken niet na te komen. Of beter: in volle overtuiging melden dat ik wel meega naar die afspraak, dat ik wel in de kroeg te vinden ben, dat ik wel mee op reis ga en dat vervolgens nalaten.

Diewertje, die tegenwoordig in het prachtige Scheveningen woont, kan nog een hoop verhalen vertellen over Abby & Afspraken maken.

Goh, het is best een vervelende eigenschap. Waar ligt het eigenlijk aan? Waar ligt die basis?

'Je kan geen nee zeggen', zou wijselijk iemand uit mijn nabije omgeving zeggen. Ja, dat klopt!

Ik vind alles leuk, wil overal zijn en zeg bijna altijd ja als iemand me meevraagt. Om vervolgens lastminute te cancellen wanneer ik besef dat de planning het niet toelaat. Ik ben zeker sterker geworden in nee schudden de afgelopen jaren, maar soms niet consequent genoeg.

Maar waarom die ja? Soms zelfs als ik al weet dat 't niet gaat, zeg ik ja. Oh, dat 3e feestje haal ik nog wel op die avond, ja hoor dat weekend houd ik zéker vrij, of; verhuizen en vakantie gaat vast wel samen in dezelfde maand!

Het is bijna een arrogante zelfoverschatting.

Nu kan ik een hele psychologische analyse loslaten voor mijn jaknikkerij (ik wil aardig gevonden worden, omdat ik vroeger altijd als laatste werd gekozen bij de gym of zoiets), maar ik denk, als ik me er goed op concentreer, dat het simpelweg een gewoonte is!

It's a habit! Sommige mensen drinken koffie met twee klontjes suiker en ik zeg ja op bijna iedere uitnodiging.

De regel is ja, pas bij een uitzondering ga ik nadenken over een eventuele nee (probeer t maar uit mensen, maar niet te gek hè?!).

Het zit gewoon een beetje in me -al kan je natuurlijk ook spontaan, enthousiast en openstaan voor alles zonder het ja-syndroom. Anderzijds komt de kunst om flexibel te zijn en zo'n leven te leiden ook niet uit de lucht vallen-.

Gelukkig kun je gewoontes afleren of bijstellen en ik blog hierbij dat ik wens geen vrienden, naasten en familie meer teleur te stellen door middel van eerst een ja en dan een nee. Daarvoor zijn ze me te dierbaar.

Maand van de spiritualiteit

Sinds een aantal jaar is november de ´maand van de spiritualiteit´. Vooral voor het boekenvak overigens. Dit is dé periode van het jaar waar ik twee jaar geleden het esoterie*-assortiment van Uitgeverij Deltas diende te promoten.

En met succes!

Want deze maanden, met het eindejaar naderende, is het gros van het Nederlandse volk sneller van het rationele pad te krijgen. Alsof ze op zoek zijn naar geluk voor het nieuwe jaar. In welke vorm dan ook.

De boeken over astrologie en horoscopen verkopen ineens beter, evenals boeken met titels als ´In balans´ of ´Een gezonde toekomst´ en alles met ´Geluk´. The Secret gaat vaker over de toonbank, en Eten, Bidden en Beminnen staat mede door de film weer hoog in de ranglijsten. Dat voor die aankopen van spirituele boeken een hele promotionele maand nodig is, vind ik wel weer jammer maar het is een goede ontwikkeling. Mensen staan er open voor. Er worden vast ook alternatieve goede voornemens gemaakt tegenwoordig (volgend jaar ga ik écht op yogales!).

Dan op de televisie; de dog whisperer op Discovery Channel, die praat over de goede en slechte energie die baasjes op hun geliefde huisdier projecteren, of alle letterlijk geest-verrijkende programma's zoals Paranormale kinderen of Derek Ogilvie en de beeldschone heks Susan Smit die populairder is dan ooit.

Spiritualiteit is hartstikke hot!

Nu weten de meeste bloglezertjes wel dat ook ik graag ronddraai in deze zweefmolen (ik kan het niet laten de prachtige boektitel te gebruiken van Susan Smit).

Zo ben ik onlangs afgereisd naar Baarn voor een prachtige Ayni-workshop, een onderdeel van de leer van de oude Inca-sjamanen, die de Ayni zien als hun immer stromende levensenergie.

Verder lees ik nog steeds alles weg van Osho, Walsch, Dyer, Tolle en Coelho onder de noemer spirituele ontwikkeling.

En ik heb sinds kort een abonnement op de Happinez...

Toch moet ik melden dat het allemaal erg verwarrend is en er zijn zoveel verschillende mogelijkheden om spiritualiteit te benaderen. Je ziet soms al vlekken voor de ogen, voordat je zogezegd verlicht kan worden. Ik noem willekeurig NLP, chakraleer, reiki, beschermengelen aanspreken, Human Design ontwerpen, Kabbala, en religieuze stromingen als het Boeddisme, Chinese wijsheden, de Inca's en Maja's, Yogi en nog veel, veel meer!

Veel mensen zoeken dan ook een richting wat bij hen past. Yoga voor de actieve mens, meditatie voor de dromers, chinese acupunctuur als het medisch niet lekker loopt en heel velen raken beinvloed en gepassioneerd na een bepaalde gebeurtenis.

Dit kan zijn het lezen van een boek, een bepaalde ziekte, iemands dood of een ontmoeting met een sterke spirituele persoonlijkheid.

Voor mijn Ayni-lerares was het haar eerste ontmoeting met een Inca sjamaan in Peru om volledig geinspireerd te raken in 'the Inca-way'. Sommigen zweren in de overtuigingen van Eckhart Tolle na een lezing van hem en anderen worden fanatieke aanhanger van een Ashram in India, na het zien of lezen van Eten, Bidden en Beminnen.

Het leest tussen de regels door, ik heb mijn bedenkingen bij deze plotselinge 'passies', deze radicale omschakeling in iemands leven. De zogenaamde 'life-changing'-moments.

Allereerst ben je nog altijd zelf verantwoordelijk voor alle veranderingen die in je leven wel of niet gaan plaatsvinden. Ten tweede vind ik het plotseling aanhangen van een geloof, een overtuiging of een andere spirituele stroming precies hetzelfde als bijvoorbeeld lid zijn van de Frans Bauer fanclub, een bezielend lid zijn van de plaatselijke sportverening of fanatiek kantklossen. Hetgeen wat je doet, geeft je een identiteit. Het plaatst je in een hokje en daarin zijn veel mensen heel tevreden, het geeft een veilig gevoel. Ik ben lid van, ik hang deze beweging aan. Het is een positie in de samenleving, een veilige aanpaling in de cultuurtuin. Het is ook een soort religie, een soort geloof.

Nu ben ik nimmer heel beinvloedbaar geweest en ik ren niet achter de eerste de beste interessante persoon aan of ga die spiri richting op, dus dat verklaart enigszins mijn aversie voor hokjesgeest denken. Zo ben ik ook nooit enorme fan van Take That of zo geweest (nu wel een beetje, overigens...!)

Het enige probleem dat ik heb met het fanatiek aanhangen van een juist een spirituele beweging of stroming is dat het haaks staat op de overtuiging van het daadwerkelijke spirituele doel. Of beter; de weg die genomen dient te worden om het doel te bereiken.

In de basis komen alle spirituele organisaties, boeken, methoden, stroming en beweging namelijk maar op 1 ding neer: ontdekken en weten wie je bent!

Wat deze hele spirituele eredivisie aan auteurs en leiders ons willen vertellen is NIET je identiteit verliezen door een spirituele stroming aan te hangen, maar juist op zoek te gaan naar wat er zich binnenin jezelf afspeelt. Wat je eigen identiteit is...

Is het niet vreselijk tegenstrijdig?

Dus niet: Ik zit op yogales, dus ik ben 'aan mezelf aan het werken', dus ik ben goed bezig, dus ik ben spiritueel, dus ik ben een yogi.

Maar wel: Je zit op yogales, dus ik ben een reis aan het make om jezelf te leren kennen. Je bent op weg naar je innerlijke zelf, je eigen identiteit en yoga biedt je de rust en de mogelijkheid om naar jezelf en je lichaam te kunnen luisteren.

Zelf val ik vaak terug op de 'dus niet' logica, hierin moet ik heel eerlijk zijn. Gelukkig kan ik altijd een boek van de plank pakken of de Happinez lezen om mezelf te herinneren dat deze gedachtengang krom en onwaar is.

Het gaat met moeite, maar ik wil mijn spirituele ontwikkeling identiteitsloos houden, ik wil hierin vrij en onafhankelijk zijn en niet zozeer cursussen volgen of boeken lezen 'die goed voor je zouden moeten zijn'.

Hiervoor heb ik bijna een soort zelfbescherming nodig om alsnog niet te verdwijnen in het oerwoud dat spirituele ontwikkeling heet. Die zelfbescherming is de visie die ik op dit moment heb betreffende spiritualiteit. Of ja, het is eigenlijk ook een soort geloof, een soort religie. Maar wel die van mezelf.

Ik hoop mijn visie ooit nog eens te delen op dit blog.


*Esoterie - in het boekenvak de verzamelnaam voor alle spirituele boeken

'We kijken nergens meer van op, we lullen overal in mee, maar hoe het verder moet, we hebben geen idee....het zou allemaal een stuk simpeler zijn als het niet zo ingewikkeld was' - De Dijk

Losse vastigheid

Zo ben je een loslopend flierefluitertje die overal heen fladdert en zo ben je officieel huurder van een stukje bebouwing in Breda.

Vandaag was het officieel huurcontract-teken-dag. Diep van binnen vond ik het doodeng, het betekent namelijk dat ik weer een vaste plek heb met alle verantwoordelijkheden en vaste lasten van dien. En ik ben erachter gekomen dat ik toch echt niet zo'n klusser ben, noch mijn broer. Dat klussen wordt nog een zware klus (mocht iemand een middagje mee willen helpen, ik hoor het graag!).

Maar daar zit 'm natuurlijk niet de echte angst. De nieuw verworven vaste plek houdt namelijk in dat ik niet zomaar even de wereld kan overvliegen of een half jaar weer ergens anders kan gaan wonen.

Een vaste plek betekent geen vrijheid.

Nu ben ik gelukkig niet heel zwart-wit denkend aangelegd, dus ik probeer mijn brein voortdurend te motiveren om het idee 'geen vrijheid' bij te sturen en zelfs geheel uit te bannen.

Uiteindelijk moet ik gaan denken en geloven dat een vaste plek in Nederland eigenlijk heel voordelig, leuk en gemakkelijk is en ja, zelfs méér vrijheid biedt dan voorheen!

Dat ik best een tijdje weg kan of zelfs tijdelijk kan werken in het buitenland en daarbij een appartementje in Breda kan aanhouden. En beter nog, immer kan terugkeren naar een heerlijk plekje voor jezelf (al dan niet gedeeld met broerlief).

Het is net alsof ik direct proef op de som wilde nemen, gezien het feit dat ik binnenkort ruim twee weken naar Brazilie ga. Maar een reisje naar Brazilie stond al erg lang gepland. De ideale situatie diende zich aan toen Claudia & Adam uit Breda me meevroegen op hun reis naar Rio de Janeiro. En ja...dat soort dingen moet je mij ook niet vragen natuurlijk. Ik heb direct al mijn vriendjes & vriendinnetjes uit Sao Paolo gemaild dat ik binnenkort een bezoekje aan hen kom brengen! Heb er zin in!

Een nieuw land en een nieuw pand. Allemaal in één maand. Leuk hoor.

Eens kijken hoe lang ik deze losse vastigheid kan volhouden. Ik heb vastigheid al geprobeerd. En los(bandig)heid. Misschien is dit wel de ultieme combinatie.

Samenwonen

Tja, weer terug in Nederland is toch wel ff wennen. Normaal -de afgelopen lente & zomer- waren mijn basiszorgen waar te slapen en wat te eten. Het leven in Nederland -en laat ik het lief zeggen- iets gedetailleerder.

Of het werkelijk meer inhoud heeft, weet ik niet, het is in ieder geval intensiever, vermoeiender en uitputtender.

Ja, jullie lezen het goed; op één plaats leven is moeilijker dan freewheelen!
Voor mij althans.

Alle respect voor iedereen die 't hoofd hier boven water kan houden met én een fijne baan, én een goedlopend sociaal leven, én familietijd én vakantietijd én een leuke relatietijd, én een running household...Voor sommigen met kids! R.E.S.P.E.C.T.

En aangezien ik als verloren dochter alweer een weekje of wat bij moeders, Twisty & Frodo (haar twee hoogbejaarde katten) ben in getrokken is het eigenlijk een luizenleventje! Heerlijk hoor en om van de gelegenheid optimaal gebruik te maken, heb ik de laatste tijd de start gemaakt in de overdracht van oude familietradities.

Of in ieder geval de nijverheden en ambachten die al enkele generaties meegaan. Zo heb ik de recepten voor ertwen-, tomaten-, en pompoensoep nu redelijk onder de knie. En de exacte receptuur van mijn grootmoeders appeltaart mag ook NOOIT verloren gaan! Daar wordt aan gewerkt.

Hierna ben ik nog verder 'in de leer gegaan' en inmiddels ben ik een heuse sjaal aan het breien en heeft mijn moeder mij de beginselen van de naaimachine bijgebracht!

Daarnaast gaan we samen sporten, naar visites en theater en tussen haakjes (aangezien ik niet graag reclame maak) de musical Soldaat van Oranje is absoluut een aanrader!

Maar goed, aan alle kneuterige quality-time komt een eind, 't wordt tijd dat ik ontsnap....ehh...verhuis!

Binnenkort ben ik dus te vinden in Breda, waar ik een leuk appartementje heb gevonden. Het is een heerlijk vooruitzicht om een eigen plekje te bezitten, waar ik ten allen tijde naar kan terugkeren (als ik bijvoorbeeld terugkom na een maandje Brazilie of zo...).

Voor kostenbesparing, gezelligheid en nog tal van andere voordelen ga ik op deze leuke plek samenwonen met....mijn broer Dennis, Onyx & Buffy (zijn twee katten van middelbare leeftijd).

Ik heb er enorm veel zin in! (behalve dan in het verhuizen, verven, verbouwen, inrichten en de hele flikkerse boel).

En moeders? Die mag gerust op visite komen, hoor. Mét zelfgemaakte erwtensoep uiteraard!

Amel

I wrote this on a quiet Sunday morning in a cozy Parisian apartment:

I promised to write about this. In English. Making and actually keeping promises is not my strongest point in life, but somehow this worked out perfectly. When it is about writing, I don't make any jokes. Writing, I take very seriously. Yes, I do. Really!

I will write today about a person. One person in particular. I normally don't do this. Like keeping promises. But somehow writing about this person is necessary. It has to be done. I feel it like that.

This is a person who opened the world of singing for me. It is a person who has a cat that responds to 'tu veux manger?' which I personally find the joke of the year. I'm sure, of course, that there are more cats and/or dogs in France who respond to 'tu veux manger', but this person made me see and experience it for the first time and I loved it.

The person, who is a female, has a boyfriend who is one of the best chess-players in France and they make -I cannot say otherwise- the most classic & elegant couple I've ever seen.

She has a Mediterranean, light-some and graceful style, he has a timid but self-conscious French traditional style and it is almost that they are fighting about who has the most classicism inside one another.

She studied English. And she loves to talk English, which makes sense of course. And she talks French too of course. She talks French to her boyfriend and although they know each other for more than eight years, they still use the polite form 'vous' when talking to each other. Just because, as a habit.

She plays guitar, she sings, she dresses and dances with the grace & style of a fifties elegant lady, she worked and works in the Abbey Bookshop.

She is the one who made me feel right at home every time I return to Paris. Within a beat and a second I'm back on the rollercoaster of 'good things' in the city as party's, dinners, music evenings, good talks and wine.

She is also very direct, straightforward, decisive, firm, strong and full of fire. She is determined in succeeding in life. She works hard & structured and is determined to bloody enjoy every second of life in general and especially in Paris. This makes me smile. And it makes me very happy.

She made me see the beauty of Paris many times. She also introduced me into Parisian life with its culture, its inhabitants, its narrow streets and grand boulevards. She shared her love for the city with me.

I look at the mirror in her apartment. I helped carrying it up the 6th floor, back in March, and I am intensely happy that I had a little share in the becoming of this beautiful apartment.

Last night it happened I danced on Klezmer/Jiddisch music in Chez George near the famous St. Sulpice church in Paris. A combined evening with Pop, Rock, Jazz & French chansons of course. With a good Brouilly, my two best friends Amel & Alexandra, a lot of locals and a few funny Ozzie tourists and the package of fun was complete.

Now, I'm back at Amel's apartment feeling a bit melancholic, which resulted in this writing. I cannot help but think I'm the luckiest person in the world right now.

Amel is Paris. Paris is Amel. I cannot image someone more Parisian then Amel. And I love her for that!