Ooit verloor ik mijn paspoort toen ik door Nieuw-Zeeland reisde. Het is een mooi verhaal. Ergens in Timaru had ik mezelf 'gesplurgded' en een heerlijk, riante hotelkamer met tweepersoonsbed voor twee nachten geboekt. Weer eens wat anders dan een hostel, met dorms en stapelbedden.
Vervolgens reisde ik af naar Christchurch voor drie dagen fun, stappen, shoppen, sightseeing en zelfs een uitstapje naar Akaroa.
Superfijn allemaal. Uiteindelijk vertrok ik op een veel te vroege ochtend met een fikse kater in een pendelbusje naar het vliegveld. Ik zou die dag naar Australië vliegen! In dat busje, hoe moe en slaperig ook, checkte ik mijn spullen in mijn hoofd. Destijds kon ik elk hoekje, ritsje, vakje & zakje van mijn back- en daypack in mijn hoofd inbeelden en weten wat ik bij me had. In gedachte pakte ik nogmaals mijn tas. Ik miste iets en een naar gevoel bekroop me. Je kent dat wel, zo'n electro chock van kleine teen tot in de haarpuntjes.
Ik miste iets, maar zat direct in een ontkenningsfase. Natuurlijk had ik mijn moneybelt (je weet wel zo'n buideltasje voor om je middel) met creditcard, paspoort en euro's wel bij me. Ik zag vast iets over het hoofd, in mijn hoofd.
Op het vliegveld heb ik alles binnenste buiten gedraaid, maar eigenlijk wist ik het al. Het meest waardevolle wat ik bezat, had ik simpelweg in de luxe hotelkamer in Timaru laten liggen. Dat was drie dagen geleden en 200 km verderop.
Goddank had ik de veel te hoge hotelrekening bewaard, met veel belangrijker diens telefoonnummer. Mijn ochtendvlucht om vijf uur had ik reeds gemist en het duurde uiteindelijk twee uur voordat de hotelreceptie eindelijk de telefoon beantwoordde.
Zenuwslopende uren - ik meen me te herinneren dat ik speciaal voor deze gelegenheid een pakje sigaretten heb gekocht. Bovendien deed ik iets wat je nooit moet doen in dit soort gevallen; ik belde mijn moeder. Volledig buiten verwachting sprak ze kalm toe dat alles wel in orde zou komen.
De manager van het hotel kwam met een verlossende mededeling; mijn moneybelt was terecht! Het verbaasde hem dat ik me pas na drie dagen meldde.
Maar nu? Ik vond Nieuw-Zeeland een tof land, maar wilde best graag die dag naar Australië, mét mijn paspoort. Zodoende vertelde ik de manager dat ik mijn paspoort wel kwam halen. Hoe dan ook. Ik checkte alles; huurauto's, bussen, treinen, lift-mogelijkheden. Zonder resultaat.
Intussen had de manager ook niet stilgezeten. Hij belde mij na een uur terug met fantastisch nieuws! Hij had iemand gevonden die naar het vliegveld moest in Christchurch. Ze was al onderweg met de auto en had voor het gemak mijn moneybelt al meegenomen.
Ik was stomverbaasd. Het was bijna te makkelijk. Na een stuk of tien eeuwige dankbetuigingen kwam de aap uit de mouw; 'Het is dat je een vrouw bent en je aardig & netjes hebt gedragen tijdens je verblijf, anders had ik dit nooit voor je gedaan', aldus de manager. Zo! Daar kon ik het mee doen. Na dit telefoongesprek nam ik mezelf voor om in de toekomst bij ieder hotelbezoek even extra met mijn blonde haren te wapperen en lief te lachen; je weet immers maar nooit!
Goede intenties of niet, minder dan twee uur later stond er een vrouw in de vertrekhal van Christchurch airport met mijn moneybelt in haar handen! Opgelucht en vrolijk liep ik naar haar toe, maar werd direct uit mijn gelukzalige bui gehaald. Met een starre blik gaf ze mijn moneybelt terug en sprak me toe: 'Alsjeblieft. Ik ben jouw beschermengel en ik ben vandaag door God gezonden'. Ook daar kon ik het mee doen. Blijkbaar moest ik me nog nederiger en dankbaarder voelen dan ik al was.
Beduusd, vol ongeloof, maar toch onder de indruk bedankte ik haar en maakte me snel uit de voeten. Met mijn paspoort in mijn handen, stapte ik nog voor de middag in een vliegtuig richting Sydney. Eind goed, al goed.
Welnu, drie dagen geleden en 200 km verderop (ongeveer) anno NU ligt Gare de Nord in Parijs waar ik mijn rijbewijs liet vallen tijdens het kopen van een metro-kaartje. Ik kwam hier 's avonds achter en besloot onmiddellijk dat het een verloren zaak was, een klein pasje ooit weer terug te vinden op het grootste station midden in Parijs.
Twee dagen geleden kreeg ik een smsje van ene Hilbrand uit Nederland dat hij mijn rijbewijs had gevonden op de grond! Via mijn blog, Twitter, Facebook, Hyves en uiteindelijk Linkedin had hij via Petra uit Breda (Petra - eeuwige dank!) mijn telefoonnummer achterhaald!
Morgen ontvang ik 'm aangetekend veilig terug in Beaune. Lang leve Internet en eerlijke mensen.
En ik blijk wellicht toch beschermengelen te hebben.
Oja en mocht er iemand met een corrigerend vingertje tegen me willen zeggen, dat ik in het vervolg beter op mijn belangrijke documenten moet letten, dan......mag dat!
dinsdag 17 mei 2011
zaterdag 14 mei 2011
Over leuke dingen!
Zo en toen zat ik weer in Frankrijk!
Een heerlijk 'afscheidsdiner' met Thijs, een fijne maar veel te lange treinreis en bij aankomst in Beaune een wervelwind aan informatie. En dat allemaal binnen 24 uur!
Heerlijk om weer een beetje leven in de brouwerij te hebben!
De afgelopen blogs waren nogal treurig, het is net of ik alleen maar loop te klagen de laatste tijd. Ik kreeg zelfs commentaren dat over mijn blog. Te negatief. De tendens is bij mij echter heel duidelijk te zien: een lange radiostilte (geen blogs) vervolgens een uitbarsting van dwars-zit-zaken (ik schrijf niet problemen; er bestaan geen problemen!!) en vervolgens een opgehemeld verhaal dat het leven zo mooi is en iedereen boft met alles incluis mijzelf (zie vervolg van dit blog). Beetje bergje op en af, net als de bergen hier in Bourgondie. Een verwarrende, maar ook eentonige cyclus.
Dus. Over welke gelukkige zaken valt er te schrijven? Over het mooie weer? Over de heerlijke week die ik achter de rug heb met etentjes, dansen, zwemmen en uiteraard een superverjaardag (tienenvijftigste) van moeders waar werkelijk alles aanwezig was; een zonnige dag, een feestelijk gezelschap, lekker eten bij La Cantina en wonderbaarlijke muziek van zangeres Maud uit Oosterhout. En natuurlijk een stralende jarige. Moeders nog gefeliciteerd!
Gedurende de week spookt wel immer door je hoofd dat je weer vertrekt, dat is erg jammer. Nu begrijp ik een beetje waarom leven in het moment zo belangrijk is. Hoe vaak zou een mens in het hoofd bezig zijn met denken aan wat komen gaat?
De weken in Frankrijk (wederom Beaune) die nu komen zijn van redelijk eigenaardige aard. Slapend rijk worden als God in Frankrijk, noem ik het graag. De tours zijn ditmaal namelijk self-guided! Ik sta op stand-by, men mag mij bellen als er iets is. Hoe cool is dat.
Tien mooie dagen in Beaune bewapend met een telefoon en ik kan doen en laten wat ik wil!
'De komende dagen ga ik gebruiken om weer in vorm terug te komen. Na mijn ooroperatie heb ik mijn oude sportniveau niet meer bereikt. Fietsen genoeg daar en bergen zat! Met 's ochtends wat yoga oefeningen in het gidsenappartement. Ook mijn eetgewoonten zijn na drie weken vaar- en fietsvakanties in Nederland (met goede koks aan boord) wat verschoven en ik wil graag weer terug naar gezondere dingen. Uiteraard wel een beetje genieten van Franse kaasjes en wijntjes, maar wel met mate.'
Dit schreef ik in de trein, gisteren op weg naar Beaune. The day after (nu dus) kan ik melden dat er gisteren heerlijk voor me is gekookt, ik veel te veel heb gegeten en vervolgens minimaal een halve fles wijn heb leeggedronken tijdens een life-concertje in downtown Beaune.
Zucht. Kan ik van iemand een beetje discipline lenen?
Een heerlijk 'afscheidsdiner' met Thijs, een fijne maar veel te lange treinreis en bij aankomst in Beaune een wervelwind aan informatie. En dat allemaal binnen 24 uur!
Heerlijk om weer een beetje leven in de brouwerij te hebben!
De afgelopen blogs waren nogal treurig, het is net of ik alleen maar loop te klagen de laatste tijd. Ik kreeg zelfs commentaren dat over mijn blog. Te negatief. De tendens is bij mij echter heel duidelijk te zien: een lange radiostilte (geen blogs) vervolgens een uitbarsting van dwars-zit-zaken (ik schrijf niet problemen; er bestaan geen problemen!!) en vervolgens een opgehemeld verhaal dat het leven zo mooi is en iedereen boft met alles incluis mijzelf (zie vervolg van dit blog). Beetje bergje op en af, net als de bergen hier in Bourgondie. Een verwarrende, maar ook eentonige cyclus.
Dus. Over welke gelukkige zaken valt er te schrijven? Over het mooie weer? Over de heerlijke week die ik achter de rug heb met etentjes, dansen, zwemmen en uiteraard een superverjaardag (tienenvijftigste) van moeders waar werkelijk alles aanwezig was; een zonnige dag, een feestelijk gezelschap, lekker eten bij La Cantina en wonderbaarlijke muziek van zangeres Maud uit Oosterhout. En natuurlijk een stralende jarige. Moeders nog gefeliciteerd!
Gedurende de week spookt wel immer door je hoofd dat je weer vertrekt, dat is erg jammer. Nu begrijp ik een beetje waarom leven in het moment zo belangrijk is. Hoe vaak zou een mens in het hoofd bezig zijn met denken aan wat komen gaat?
De weken in Frankrijk (wederom Beaune) die nu komen zijn van redelijk eigenaardige aard. Slapend rijk worden als God in Frankrijk, noem ik het graag. De tours zijn ditmaal namelijk self-guided! Ik sta op stand-by, men mag mij bellen als er iets is. Hoe cool is dat.
Tien mooie dagen in Beaune bewapend met een telefoon en ik kan doen en laten wat ik wil!
'De komende dagen ga ik gebruiken om weer in vorm terug te komen. Na mijn ooroperatie heb ik mijn oude sportniveau niet meer bereikt. Fietsen genoeg daar en bergen zat! Met 's ochtends wat yoga oefeningen in het gidsenappartement. Ook mijn eetgewoonten zijn na drie weken vaar- en fietsvakanties in Nederland (met goede koks aan boord) wat verschoven en ik wil graag weer terug naar gezondere dingen. Uiteraard wel een beetje genieten van Franse kaasjes en wijntjes, maar wel met mate.'
Dit schreef ik in de trein, gisteren op weg naar Beaune. The day after (nu dus) kan ik melden dat er gisteren heerlijk voor me is gekookt, ik veel te veel heb gegeten en vervolgens minimaal een halve fles wijn heb leeggedronken tijdens een life-concertje in downtown Beaune.
Zucht. Kan ik van iemand een beetje discipline lenen?
Andere maan
Wanneer ben je twee vrienden die elkaar niet elke dag hoeven te zien.
En wanneer ben je geen vrienden meer.
Er staat een andere maan.
Het is een dagelijkse strijd. Intern. In mij.
Social network, natuurlijk. Mailtjes, posts, krabbels, smsjes, blogs - hartstikke leuk. Een belletje hier & daar. Superaardig. Maar live-contact blijft veruit het effectiefst, mijns inziens. Daar haal ik nog altijd het meest uit. Van een serieus gesprek met een goede vriend(in) tot zattig lallen in de kroeg. Van getweeen dagjes uit tot stapavonden of weekenden weg met de hele meuk. Dat maakt niet uit.
Is vriendschap een illusie? Kun je uit elkaar groeien, raakvlakken gaan missen, diepgang verliezen in de gesprekken, contacten laten verwateren naar mate de tijd verstrijkt? Maakt het uit dat je verhuist, kinderen krijgt, in andere levensfases belandt, lange reizen maakt, of oogkleppend verliefd wordt? Nee hoor! Voor echte vriendschap niet!
Bullshit. Natuurlijk maakt dat uit.
Nu ben ik de allerlaatste op de planeet die zegt dat verandering slecht is. En meestal ben ik ook de allerlaatste die mensen, vrienden, groepen of contacten gaat missen en nostalgisch toekijkt op vroegere, leuke tijden. Op terugkijken ben ik altijd huiverig, ze zijn immers toch geweest?
Ik kan melden dat ik mezelf meerdere malen heb betrapt op dergelijke gedachten, de afgelopen tijd. Hoe het gebeurt, waar het door komt, welke veranderingen deze veranderingen met zich meebrengen is een beetje zwevend en onbekend. Wel weet ik dat de gevoelens er zijn, en soms best heftig ook nog.
Ik mis mijn vrienden! Zo! Dat is er uit. De switch-knop van 'nieuwe levensfase' blijkt in zijn verste stand te zijn uitgedraaid bij velen om mij heen. En veel belangrijker; ook bij mezelf.
Acda en de Munnik schreven hierover een liedje. Een paar regels staan bovenaan dit blog. Ik denk er nu aan hoe kwetsbaar meneer Acda en meneer de Munnik zich hebben opgesteld bij het schrijven van dit liedje. Dit geldt overigens voor heel veel geschreven liedjes. Ik merk dus ook dat ik me kwetsbaar opstel. Maar he, gedachtenkronkels laten zich niet zomaar rechttrekken en dienen in mijn geval opgeschreven te worden!
En wanneer ben je geen vrienden meer.
Er staat een andere maan.
Het is een dagelijkse strijd. Intern. In mij.
Social network, natuurlijk. Mailtjes, posts, krabbels, smsjes, blogs - hartstikke leuk. Een belletje hier & daar. Superaardig. Maar live-contact blijft veruit het effectiefst, mijns inziens. Daar haal ik nog altijd het meest uit. Van een serieus gesprek met een goede vriend(in) tot zattig lallen in de kroeg. Van getweeen dagjes uit tot stapavonden of weekenden weg met de hele meuk. Dat maakt niet uit.
Is vriendschap een illusie? Kun je uit elkaar groeien, raakvlakken gaan missen, diepgang verliezen in de gesprekken, contacten laten verwateren naar mate de tijd verstrijkt? Maakt het uit dat je verhuist, kinderen krijgt, in andere levensfases belandt, lange reizen maakt, of oogkleppend verliefd wordt? Nee hoor! Voor echte vriendschap niet!
Bullshit. Natuurlijk maakt dat uit.
Nu ben ik de allerlaatste op de planeet die zegt dat verandering slecht is. En meestal ben ik ook de allerlaatste die mensen, vrienden, groepen of contacten gaat missen en nostalgisch toekijkt op vroegere, leuke tijden. Op terugkijken ben ik altijd huiverig, ze zijn immers toch geweest?
Ik kan melden dat ik mezelf meerdere malen heb betrapt op dergelijke gedachten, de afgelopen tijd. Hoe het gebeurt, waar het door komt, welke veranderingen deze veranderingen met zich meebrengen is een beetje zwevend en onbekend. Wel weet ik dat de gevoelens er zijn, en soms best heftig ook nog.
Ik mis mijn vrienden! Zo! Dat is er uit. De switch-knop van 'nieuwe levensfase' blijkt in zijn verste stand te zijn uitgedraaid bij velen om mij heen. En veel belangrijker; ook bij mezelf.
Acda en de Munnik schreven hierover een liedje. Een paar regels staan bovenaan dit blog. Ik denk er nu aan hoe kwetsbaar meneer Acda en meneer de Munnik zich hebben opgesteld bij het schrijven van dit liedje. Dit geldt overigens voor heel veel geschreven liedjes. Ik merk dus ook dat ik me kwetsbaar opstel. Maar he, gedachtenkronkels laten zich niet zomaar rechttrekken en dienen in mijn geval opgeschreven te worden!
woensdag 11 mei 2011
Wie A zegt, moet ook B&R zeggen
Een jaar geleden ben ik met het enthousiasme van een jong hondje het fiets-gidsen-leven ingesprongen en jeetje wat vond ik dat leuk! Eindelijk de meest toffe baan op aarde. Eindelijk een baan die bij me past. Eindelijk iets wat 'mijn ding' is.
Aanstaande morgen begin ik met een leuke tour van Brugge naar Amsterdam. En ik heb he-le-maal geen zin! Een puberale 'ik wil niet naar school' gevoel.
Wat is er dan precies veranderd in dat jaar, waardoor een perceptie op hetzelfde ding zo drastisch veranderen?
Nou ja, er zijn wel een paar dingen te noemen...
Inmiddels heb ik deze leuke tour achter de rug. Een gehele week met drie-en-twintig Frans-Canadese toeristen op stap door Belgie en Nederland. Dat ik in een Frans restaurant wat te eten kan bestellen wist ik wel. Dat ik een-op-een gesprekken goed kan volgen in 't Frans, wist ik ook. Maar dat ik een week lang een volledige Franse tour kan begeleiden, weet ik pas sinds afgelopen week.
Inclusief minutenlangen monologen over de Belgische politiek, de Nederlandse polders en kazen, over de architectuur in Gouda en Leiden en over de Tweede Wereldoorlog. Over dat laatste onderwerp heb ik op een bastion in Willemstad wel een kwartier lang verteld en iedereen datzelfde kwartier muisstil gekregen. En dat is redelijk zeldzaam als je de gemiddelde Quebecois een beetje kent!
Enfin, het was leuk, gezellig en geslaagd, maar eenmaal thuis sloeg het weer toe.
'Ik blijf maar weifelen en twijfelen'. Ik hoor het Carice van Houten alias Minoes in de gelijknamige film nog zeggen. Wat besluit ze ook alweer uiteindelijk? Besluit ze mens te blijven, ja toch?
Volledige lamlendigheid in het beslissingsmakingsproces. Afgekeurde hersenen. Het wordt steeds lastiger om grip te krijgen op ronddartelende emoties die binnenkomen bij het maken van een beslissing. De keuze komt en twijfel volgt snel. Onzekerheid went nooit. Onstabiliteit zit niet in het bloed van de mens. We houden niet van twijfel. Ook ik niet.
Bla-die-bla-die-bla... Hoe vaak heb ik dit nu al niet opgeschreven?! Echter, hoe vaak je er ook over schrijft, erover denkt of erover praat, keuzes worden uiteindelijk toch wel gemaakt, je gaat datgene doen wat je besluit en 9 op 10 keer ben je weldra vergeten dat het zo'n lastige keuze was.
Mijn twijfels zijn ditmaal van redelijke luxe aard. Wel of niet naar Zuid-Frankrijk om te werken voor de reisorganisatie B&R. Heel grappig. Mijn nomadenleventje van vorig jaar heeft plaatsgemaakt voor een leuk leventje hier in Nederland en ik zweef voortdurend tussen thuiskomen en vertrekken. Erg vervelend. Zo flexibel ben zelfs ik niet. Maar een wereldbaan hiervoor opzij zetten. Dat nooit!
Dus ga ik ervan uit dat ik me vreselijk aanstel en zo verschrikkelijk verwend ben met mijn leventje de afgelopen maanden, dat ik niet meer weet wat echt hard werken ook weer is.
Dus ben ik de komende twee weken in Bourgondie te vinden, op de fiets!
Het kan erger, hoor.
Aanstaande morgen begin ik met een leuke tour van Brugge naar Amsterdam. En ik heb he-le-maal geen zin! Een puberale 'ik wil niet naar school' gevoel.
Wat is er dan precies veranderd in dat jaar, waardoor een perceptie op hetzelfde ding zo drastisch veranderen?
Nou ja, er zijn wel een paar dingen te noemen...
Inmiddels heb ik deze leuke tour achter de rug. Een gehele week met drie-en-twintig Frans-Canadese toeristen op stap door Belgie en Nederland. Dat ik in een Frans restaurant wat te eten kan bestellen wist ik wel. Dat ik een-op-een gesprekken goed kan volgen in 't Frans, wist ik ook. Maar dat ik een week lang een volledige Franse tour kan begeleiden, weet ik pas sinds afgelopen week.
Inclusief minutenlangen monologen over de Belgische politiek, de Nederlandse polders en kazen, over de architectuur in Gouda en Leiden en over de Tweede Wereldoorlog. Over dat laatste onderwerp heb ik op een bastion in Willemstad wel een kwartier lang verteld en iedereen datzelfde kwartier muisstil gekregen. En dat is redelijk zeldzaam als je de gemiddelde Quebecois een beetje kent!
Enfin, het was leuk, gezellig en geslaagd, maar eenmaal thuis sloeg het weer toe.
'Ik blijf maar weifelen en twijfelen'. Ik hoor het Carice van Houten alias Minoes in de gelijknamige film nog zeggen. Wat besluit ze ook alweer uiteindelijk? Besluit ze mens te blijven, ja toch?
Volledige lamlendigheid in het beslissingsmakingsproces. Afgekeurde hersenen. Het wordt steeds lastiger om grip te krijgen op ronddartelende emoties die binnenkomen bij het maken van een beslissing. De keuze komt en twijfel volgt snel. Onzekerheid went nooit. Onstabiliteit zit niet in het bloed van de mens. We houden niet van twijfel. Ook ik niet.
Bla-die-bla-die-bla... Hoe vaak heb ik dit nu al niet opgeschreven?! Echter, hoe vaak je er ook over schrijft, erover denkt of erover praat, keuzes worden uiteindelijk toch wel gemaakt, je gaat datgene doen wat je besluit en 9 op 10 keer ben je weldra vergeten dat het zo'n lastige keuze was.
Mijn twijfels zijn ditmaal van redelijke luxe aard. Wel of niet naar Zuid-Frankrijk om te werken voor de reisorganisatie B&R. Heel grappig. Mijn nomadenleventje van vorig jaar heeft plaatsgemaakt voor een leuk leventje hier in Nederland en ik zweef voortdurend tussen thuiskomen en vertrekken. Erg vervelend. Zo flexibel ben zelfs ik niet. Maar een wereldbaan hiervoor opzij zetten. Dat nooit!
Dus ga ik ervan uit dat ik me vreselijk aanstel en zo verschrikkelijk verwend ben met mijn leventje de afgelopen maanden, dat ik niet meer weet wat echt hard werken ook weer is.
Dus ben ik de komende twee weken in Bourgondie te vinden, op de fiets!
Het kan erger, hoor.
donderdag 7 april 2011
Denkend aan Holland...
Bij aanvang kijken vijftien paar ogen je veelbelovend en verwachtingsvol aan, met een goede dosis nieuwsgierigheid. 'Ehh...welcome everybody!'
Vervolgens besef je dat je toch echt aan de bak moet en een heleboel informatie van een jaar geleden naar je actieve geheugen moet verplaatsen.
Bij de eerste fietstocht is het direct raak! Nog geen drie meter gefietst en een 70-plusser ligt horizontaal en mijn hart ernaast. Zó eng om te zien! De Amerikanen zijn hoogdravend en veeleisend en de Engelsen passief.
Nog zo'n dag en ik hou ermee op, denk ik.
Halverwege de tweede dag keert het tij. Gelukkig.
Langzaam, heel langzaam komt alle kennis over polders, tulpen en kaas maken terug. Mijn fiets raakt vertrouwder, de routes en routines worden herkenbaar en een grappige, duidelijke gids maakt plaats voor een aftastende Abby.
Oja, dit was toch heel leuk!
Een moeizame start, maar na één dag zit ik weer helemaal in de 'gidsenflow'.
Een heerlijke dag op de fiets met happy toeristen, verse Gouda kaas, een prachtige zonsondergang vanaf het water, een terrasje in centrum Leiden, heerlijk eten op het schip 'Jelmar' met een leuk-aparte schipper en gelukkig heel veel zon.
Kom maar op met dat fietsseizoen!
Published with Blogger-droid v1.6.7
zaterdag 26 maart 2011
Dubbel
Ik zit in de keuken aan de bar met een kopje koffie en mijn laptop. Schrijvend, mijmerend en zelfs stiekem verlangend om schrijfster te zijn. Dan zou ik iedere dag zo mogen zitten. Hoe geweldig zou dat zijn! Ik heb mijn geluksplekje gevonden. De plek in huis waar ik het liefst zit. Zou iedereen zo'n plekje hebben?
Door het keukenraam zie ik een verschrikkelijk inspirerende en vrolijke omgeving; de Bredase wijk Gerardus Majella (oh ironie!). Ik kijk naar knoppen van een boom op het voorplein, waarvan ik ervan uitga dat het een berkenboom is, omdat mijn broer me dat vertelde. In ieder geval kleuren de knoppen goudgeel. Of het is de zon die ze oplicht. Het lijkt wel een beetje op lichtjes in een kerstboom. Hoe het ook zij, het is erg mooi.
De zon verwarmt, de dagen worden langer, het zwart, bruin en grijs kan de kast in en het straatbeeld kleurt voorzichtig. In pasteltinten, wit en met bloemetjes en motiefjes, want dat schijnt de trend te worden dit voorjaar.
April, de maand van alle begin. Een prachtige maand, al zeg ik het zelf. Wie wil daar nu niet in geboren zijn!
Mijn zonovergoten balkon is nog lang niet zomerklaar, maar doet reeds dienst als terras, luierplek, schrijftafel en als uitkijkspot voor Onyx, Buffy & Pantertje. Zij liggen nu al zielsgelukkig met hun pikzwarte vachten in de zon. Ha, nog wel, denk ik. Wacht maar tot het echt warm wordt, dan miauwen ze wel anders! Dat is al bijna niet meer voor te stellen, overigens. Hijgende hitte, zinderende zon, 30+ graden en airco's die niet aan te slepen zijn. We vergeten dat allemaal erg gemakkelijk, na zo'n winter. Komt het aan op het weer, dan weet de mens heel goed in het hier & nu te leven! Nu nog voor alle andere aspecten des levens!
Hier en nu. Ik werk, lees, dans, schaats, speel wat gitaar, geniet van Breda en ben verliefd! Dat is nu. Het valt me zwaar om heel binnenkort deze prille, nieuwe levensstijl alweer los te laten.
De maand april, de zonnewarmte en de barstende knoppen kondigen namelijk ook de start van het toeristenseizoen aan. De fiets op zal ik!
Ruim een jaar geleden proefde ik al van de moeilijkheid van loslaten, achterlaten, dis-connecten. Het was verre van gemakkelijk, maar de hang & drang naar het ultra-spannende, onbekende Parijs-avontuur was destijds zo groot, dat geen enkele energetische kracht me tegen had kunnen houden.
En nu? Nu ga ik gewoon werken.
Ok, dat is wellicht wat gebagatelliseerd.
Want natuurlijk ga ik niet 'gewoon werken'. De komende maanden fiets ik minimaal vier keer Nederland rond, vaar ik twee keer de Loire in Frankrijk af en fiets ik van Berlijn naar Dresden. En daar heb ik vreselijk veel zin in! Als ik mezelf hoor praten over 'mijn toeristjes' en de lol die ik hiermee ga beleven, valt alles precies op zijn plaats.
Maar toch. Er zijn nu sterke krachten in me die me liever op de plaats houden. Ze zijn recentelijk toegevoegd aan mijn lijstje positieve karaktereigenschappen. Het is iets wat groter is dan vrijheid met zich mee kan brengen. Iets wat losbandigheid vastbindt. Iets wat zelfs solo-reisavonturen aan mijn interesse doet verliezen. En ook iets wat mijn megacoole toeristenbaantje even laat wankelen op zijn kolossale voetstuk (heel even maar, hoor!).
Het antwoord is niet moeilijk lijkt me. Het is liefde! Dubbele liefde. Liefde voor het leven, hier & nu en liefde voor Thijs! Beiden hier in Breda.
Potdikkie, ik ga ze missen!
donderdag 17 maart 2011
Schrijf & denk jezelf gelukkig
' ...Vandaar dat ik mezelf soms meesterlijk de grond kan instampen. Tegen mezelf zeggen dat ik niks waard ben, dat iedereeen op deze aardbol het beter voor elkaar heeft dan ik, beter Frans kan, een betere baan heeft, meer geld heeft, meer potentie, intelligenter, rijker qua ervaringen, zekerder van zichzelf, een betere reiziger, meer haalt uit de speciale momenten. Ik kan dan ook intens jaloers zijn op van alles en iedereen over niks en alles.
Het is een slechte en hoogst onnodige eigenschap, dat kan iedereen zo zien. Echter onzekerheid, onwaardigheid laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Het is een diepgewortelde emotie die zich voordoet wanneer hij dat wil, die ontsluimerd op ongewenste momenten en allerlei hele happy momenten in duigen doet vallen.
Ik wil het helemaal niet meer hebben'.
Ik schreef dit als concept op 17 maart 2010. Nu precies een jaar geleden! Zo heb ik nog wel meer concepten in mijn blogbestand staan. Stukjes die het nooit gehaald hebben; te oninteressant, te negatief of zelfs te positief. Maar meestal zijn de blogberichten die het niet haalde gebaseerd op negatieve gevoelens, op ongeluk, op verdriet en al niet meer. Tja, dat is toch ook niet gezellig om te vertellen!
Het interessante van dit stukje is de laatste zin. Ik wil het helemaal niet meer hebben. En ik kan je in alle eerlijkheid zeggen, nu, een jaartje later, dat ik het helemaal niet meer heb! HA! Is da wa.
In sommige religies gelooft men dat je problemen of negatieve emoties/ervaringen verdwijnen als je het op een briefje schrijft en vervolgens verbrandt. Of wanneer je ze letterlijk begraaft in de aarde. Persoonlijk denk ik dat alleen het opschrijven al voldoende is. Zoals ik opschreef dat ik iets niet meer wilde en zo geschiedde.
Vandaag belde ik twee uur en tien minuten met mijn vriendin uit Parijs en zij speelde een advies aan mij door die zij eerder ontving. Wanneer je iedere dag tegen jezelf zegt dat je geweldig bent, van jezelf houdt, er goed uitziet en goed bent in je werk, raak je na een week in zo'n positieve flow, dat het angstig kan zijn voor je directe omgeving.
Wat ik probeer te vertellen met deze voorbeelden is dat je jezelf volledig voor de gek kunt houden! Je kan iets 'wegschrijven' of iets uitspreken en naar je toe laten komen. Gaaf is dat hoor.
Je brein neemt je continue in de maling, waarom zou je dat niet eens bewust en opzettelijk doen? Het hoeft geen pushende, persistente brainwash te zijn zoals 2+2=5* of zo, maar jeetje als je nu voor grap eens insinueert dat je geweldig bent? Of net doet alsof je superslank bent.
Desnoods acteer je een tijdje dat je een master bent in je werk (inclusief met opgeheven hoofd het kantoor binnenlopen natuurlijk). Wedden als je dat lang genoeg volhoudt, je daadwerkelijk gaat geloven? Ik zeg je, het werkt echt!
*Uiteraard van George Orwell's -1984
Het is een slechte en hoogst onnodige eigenschap, dat kan iedereen zo zien. Echter onzekerheid, onwaardigheid laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Het is een diepgewortelde emotie die zich voordoet wanneer hij dat wil, die ontsluimerd op ongewenste momenten en allerlei hele happy momenten in duigen doet vallen.
Ik wil het helemaal niet meer hebben'.
Ik schreef dit als concept op 17 maart 2010. Nu precies een jaar geleden! Zo heb ik nog wel meer concepten in mijn blogbestand staan. Stukjes die het nooit gehaald hebben; te oninteressant, te negatief of zelfs te positief. Maar meestal zijn de blogberichten die het niet haalde gebaseerd op negatieve gevoelens, op ongeluk, op verdriet en al niet meer. Tja, dat is toch ook niet gezellig om te vertellen!
Het interessante van dit stukje is de laatste zin. Ik wil het helemaal niet meer hebben. En ik kan je in alle eerlijkheid zeggen, nu, een jaartje later, dat ik het helemaal niet meer heb! HA! Is da wa.
In sommige religies gelooft men dat je problemen of negatieve emoties/ervaringen verdwijnen als je het op een briefje schrijft en vervolgens verbrandt. Of wanneer je ze letterlijk begraaft in de aarde. Persoonlijk denk ik dat alleen het opschrijven al voldoende is. Zoals ik opschreef dat ik iets niet meer wilde en zo geschiedde.
Vandaag belde ik twee uur en tien minuten met mijn vriendin uit Parijs en zij speelde een advies aan mij door die zij eerder ontving. Wanneer je iedere dag tegen jezelf zegt dat je geweldig bent, van jezelf houdt, er goed uitziet en goed bent in je werk, raak je na een week in zo'n positieve flow, dat het angstig kan zijn voor je directe omgeving.
Wat ik probeer te vertellen met deze voorbeelden is dat je jezelf volledig voor de gek kunt houden! Je kan iets 'wegschrijven' of iets uitspreken en naar je toe laten komen. Gaaf is dat hoor.
Je brein neemt je continue in de maling, waarom zou je dat niet eens bewust en opzettelijk doen? Het hoeft geen pushende, persistente brainwash te zijn zoals 2+2=5* of zo, maar jeetje als je nu voor grap eens insinueert dat je geweldig bent? Of net doet alsof je superslank bent.
Desnoods acteer je een tijdje dat je een master bent in je werk (inclusief met opgeheven hoofd het kantoor binnenlopen natuurlijk). Wedden als je dat lang genoeg volhoudt, je daadwerkelijk gaat geloven? Ik zeg je, het werkt echt!
*Uiteraard van George Orwell's -1984
Abonneren op:
Posts (Atom)