RTL Boulevard of Indiana Jones

Aaarghh writersblock! Niks, noppes, nada. Helemaal niks komt er uit mijn normaal zo snel typende vingertjes. Er zit niks interessants in mijn hoofd. Rien du tout om te delen. Wel om over te schrijven natuurlijk, maar niet in het bijzonder interessant om op het World Wide Web te plaatsen.

Ik herinner me de vorige maal dat ik terugkeerde naar Oosterhout, dat hetzelfde probleem zich ontwikkelde. Ik schreef destijds dat de gebeurtenissen die plaatsvinden rondom 'Abby in Oosterhout' niet echt noemenswaardig waren. Niet blog-waardig.

Te saai? Te gewoontjes? Ja, ik ben bang van wel. Het zijn geen woeste avonturen, rare ontmoetingen of bizarre, nieuwe ervaringen.

Ja, maar jeetje Abby, moet het leven dan op een enorme Indiana Jones film lijken?

Ehh....ja bij voorkeur wel!

Maar goed, ik waag het een kans en keer terug naar de basis: het open en eerlijk formuleren van de Explorations, Dreams & Discoveries van de afgelopen tijd! Daar gaat het tenslotte om.

Explorations
Op dit moment ben ik aan het onderzoeken welke nieuwe verzekeringsmaatschappij en telecomaanbieder het best bij mij past voor 2011. Pas op, hoor. Dit is in zijn geheel geen gemakkelijke uitdaging.

Dreams
Sinds een paar dagen droom ik van nieuwe laarzen. Bont is in tegenwoordig. Evenals de grijze tint. Dat wordt een makkie.

Discoveries
De nieuwe musical Soldaat van Oranje schijnt te gek te zijn! En ik heb een nieuwe hobby: schaatsen.

Zie je wel, als ik zo ga bloggen lijkt het binnen de korste keren meer op RTL Boulevard. En ik heb een hekel aan dat programma.

Het valt in het niets bij de spannende avonturen-film die ik nagespeeld heb de afgelopen maanden. Nog geen twee weken geleden bedwong ik een 12 km hoge Italiaanse heuvel met al mijn B&R fiets-collegaatjes, om bovenop die heuvel heerlijk te lunchen en de jaarcijfers door te nemen. Evenals de reisjes, zijn ook de bedrijfuitjes redelijk decadent bij Butterfield.

Net een week geleden fietste ik weer als zielsgelukkige op mijn eigen fiets door Parijs! Susanne, die er zolang voor had gezorgd, stond vrijwel direct voor m'n neus toen ik uit de Thalys stapte. Een week lang heb ik heerlijk mijn oude leventje in Parijs herbeleefd en mijn dank gaat uit naar Susanne, Brian, Richard, Amel, Alexandra, Colline & Shanti die in hun drukke Parijse schema even tijd wilde maken voor een freewheelende Abby!

The Abbey Bookshop zag er nog precies zo uit als toen ik het achterliet: tjokvol boeken...

Geheel toevallig had Brian die dag mijn prachtige Renaissance jurk meegenomen en ging ik de eerste avond alweer met mijn voetjes van de dansvloer in de middeleeuwse bar 'Les Caves'.

En nu ben ik weer in Nederland. Redenen te over waarom ik me niet in Parijs of ergens anders op de globe bevind en ik zal er één weggeven: na een jaar freewheelen vanuit Parijs richting de Philipijnen en fietsend via Hollandse molens naar Franse kaas en wijn, is het best fijn om langer dan drie weken op dezelfde plek te verblijven en een basis te hebben.

Wanneer je in een willekeurige rollercoaster stapt (bijv. de Indiana Jones in Disneyland Parijs), vliegt het karretje in een paar minuten voorbij om vervolgens tot stilstand te komen. Je stapt uit en staat nog eventjes wankel op je benen. Je bent nog draaiierig van de rit en de adrenaline in je lijf geeft nog wat naschokken. Na die kleine herstelperiode is alles weer normaal en ben je intens gelukkig dat je de durf hebt gehad om de achtbaan in te stappen.

Dat is een beetje het gevoel als je zojuist een turbulente tijd hebt gehad en vervolgens tot stilstand komt in je oude woonplaats.

Heerlijk die rust!

Maar...het wachten is op de sequel van mijn avonturenfilm!!

In de Keukenhof

Voor de derde maal zit ik in de Keukenhof, ditmaal mijn zojuist vergaarde Happinez te lezen. De zon schijnt nog niet maar het is al wel wat warmer.

De afgelopen week had ook goed een jaar kunnen zijn: 1 week fiets- en vaarvakanties met HAT-tours kost écht een jaar van je leven! Ik geef me dan ook helemaal. Natuurlijk. En daarmee moet ik wel oppassen, heb ik gemerkt. Het reslutaat is er wel naar; enthousiaste en vrolijke toeristen.

De eerste zenuwen nadat ik 22 mensen achter me had fietsen, waren gelukkig snel verdwenen. Mijn eerste groep toeristen, waaronder een tiental heerlijke Engelsen vol humor was een zegen, het weer was een regelrechte hel. Een merkwaardig goede balans dus. Mijn tweede groep bevatte Canadezen (die ik in de regel 'hoog heb staan'), waarvan sommigen links niet van rechts konden onderscheiden, laat staan in een rechte lijn konden fietsen.

Het maakt allemaal niet veel uit. Ze zijn in Nederland op vakantie met tulpen en molens. Alles is goed. Eén verhaal over Rembrandt en iedereen is helemaal gelukkig. Ik heb een zeer bevredigende baan.

Zelf heb ik ook genoten, hoor! Meer dan ik zelf weet. Van de bollenvelden. Van alle prachtige flora & fauna (reigers, lepelaars, scholeksters, kiekendieven en wat er al niet meer vliegt). Van de unieke watermolen met z'n Archimedes schroef en de vrolijke molenaar. Van het succes van Abby's late night kennisquiz aan 20 Engelsen op een regenachtige avond (met dank aan Job voor wat interessante muziekvragen!).

Van het heerlijke eten van kok Koen en van mijn bedje op het schip van de Anna Cornelia. Elke avond lag ik nog vóór tienen volledig voor pampus op bed en werd ik lekker in slaap geschommeld.

Ik grap & grol de dag door met een onuitputbaar enthousiasme van een Duracel konijntje. Ik geniet daar echt van. Fietsen checken, op- en af het schip, organiseren, babbelen, kaartlezen, instrueren in het Italiaans. Geen idee waar al de energie vandaan komt. Abby is op haar best als ze 101 dingen tegelijk doet.

Afgelopen 8 mei (moeders nog proficiat) belde HAT-tours prompt op; een noodgeval. De nieuwe gids van deze week zag het helemaal niet zitten, of ik het wilde overnemen.

Ik hoefde eigenlijk niet na te denken. Vanochtend bracht mijn moeder me naar het schip in Haarlem. Nu zit ik dus weer in Lisse, in het Chauffeurs café van de Keukenhof. Vanmiddag fiets ik lekker met 22 toeristen door de bollenvelden richting Leiden.

Heerlijk.

Ik hou van Holland.